Β1 & Β2: Τα τραγούδια της ξενιτιάς

   Με αφετηρία τα δημοτικά τραγούδια της ξενιτιάς με τα παιδιά του Β1 και Β2 ταξιδέψαμε μέσα στο χρόνο ψάχνοντας τους πόθους, τα όνειρα, τον πόνο και τη νοσταλγία κάθε μετανάστη εντός και εκτός Ελλάδας φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας.

Η ιστορία της βαλίτσας...

Τα παιδιά του Β1και Β2 πήραν στα χέρια μια βαλίτσα και φαντάστηκαν την «ιστορία» της, αυτά που «είδε», «γνώρισε και «πέρασε»… 

Τα τραγούδια κρύβουν τη δική τους ιστορία ... Η ιστορία του παππού

Κάπως έτσι φαντάστηκαν τα παιδιά του Β1 και Β2 την ιστορία του παππού:

Όπου γης και πατρίς...

Ας παρακολουθήσουμε την ταινία που δημιούργησαν οι μαθητές του ηλεκτρονικού τομέα του 1^ου ΕΠΑ. Λ. και του 1^ου Σ.Ε.Κ. Άργους με τη βοήθεια των καθηγητών τους. Συγχαρητήρια για την ωραία προσπάθεια.

Και δεν ξεχνάμε:

«οι παππούδες μας ήταν πρόσφυγες, οι γονείς μας    μετανάστες, εμείς ρατσιστές;»

Μαρτυρίες προσφύγων

Στην Ευρώπη σήμερα, πολλοί μετανάστες και πρόσφυγες αντιμετωπίζουν πολύ δύσκολες καταστάσεις και βλέπουν τα βασικά τους δικαιώματα και την αξιοπρέπειά τους, να παραβιάζονται καθημερινά.
Οι πρόσφυγες συχνά αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια, τις χώρες και τις οικογένειες τους για να σωθούν από τον πόλεμο, τις διώξεις ή την πλήρη έλλειψη ασφάλειας. Πολλές κυβερνήσεις υιοθετούν πολύ αυστηρά μέτρα, με στόχο κυρίως την εξασφάλιση ότι οι πρόσφυγες δεν θα φθάσουν στο έδαφος τους.

Μαρτυρία:
Η Ανδρονίκη Τσιστίνα έφυγε από την Ελλάδα με το τελευταίο πλοίο. «Δεκαεπτά κοπέλες κάναμε το δύσκολο ταξίδι από την Καστοριά στον Πειραιά, εν μέρει με τα πόδια, που και περιμέναμε δεκαεπτά ημέρες για το πλοίο. Σε αυτό το διάστημα τα παπούτσια μου έλιωσαν και ήμουν με γυμνά πόδια. Το ταξίδι με το πλοίο κράτησε τρείς εβδομάδες και ήταν φρικτό. Ήμασταν στοιβαγμένοι στα αμπάρια. Είχαμε ψείρες. Υπήρχε πολύς θόρυβος και ο αέρας ήταν αποπνικτικός. Το πρώτο πράγμα που έκαναν οι αδερφές μου στην Νέα Υόρκη ήταν να με πάνε σε ένα δημόσιο λουτρό να με καθαρίσουν. Ήμουν ακόμη χωρίς παπούτσια…».

Μ. Τσενεμπή, Β3

Μαρτυρία ενός μαθητή με δύο πατρίδες...

Η μητέρα μου έχει έρθει από τη Σλοβακία. Σε γενικές γραμμές η ζωή της στη Σλοβακία ήταν καλή. Κρατάμε στενές επαφές με την οικογένεια της μητέρας μου που ζει εκεί. Πηγαίνουμε για διακοπές και είμαστε περήφανοι για τις ρίζες μας. Στο σπίτι μας, στην Ελλάδα, κρατάμε και τις σλοβακικές και τις ελληνικές παραδόσεις. Τα αβγά το Πάσχα δεν τα βάφουμε μόνο κόκκινα, αλλά τα ζωγραφίζουμε με τον τρόπο που τα ζωγραφίζουν στη Σλοβακία. Την παραμονή των Χριστουγέννων ετοιμάζουμε το παραδοσιακό δείπνο όπως στη Σλοβακία και βρίσκουμε τα δώρα μας κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όπως τα βρίσκουν τα παιδιά στην πατρίδα της μαμάς μου.

Στην Κέρκυρα δεν υπάρχουν οργανώσεις από σλοβάκους μετανάστες. Η μητέρα μου έχει μερικές φίλες από την πατρίδα της που ζουν κι αυτές στην Κέρκυρα και τις επισκέπτεται σχετικά συχνά. Κάθε χώρα έχει κάτι που δεν έχει η άλλη. Γι’ αυτό κι εγώ χαίρομαι που έχω δύο πατρίδες.

Νίκος Σαλβάνος, Β3