Ο Moby & ο Steev Cutts συναντούν τον Καβάφη...

 

 

 

Κωνσταντίνος Καβάφης «Πρόσθεσις»

Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.

Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —

που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)

που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί

απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό

δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

 

 «Che fece …. il gran rifiuto»

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Καβάφης

 

 

Συνάντηση με τον Κ.Π.Καβάφη

 

Και να που ξανασυναντιόμαστε με τον Καβάφη με δύο αγαπημένα ποιήματα, τις Φωνές & το Όσο Μπορείς. Για περισσότερες πληροφορίες θα παραπέμψω σε παλαιότερες αναρτήσεις... 

Περιμένοντας τις δημιουργικές σας δραστηριότητες πάνω στα ποιήματα, απλά προσθέτω την απαγγελία του ποιήματος και στα ρωσικά, για να μπορέσουν να καταλάβουν αυτό το σπουδαίο ποίημα ο Μαξίμ και ο Ευγένι.

Και στα ελληνικά

Οι φωνές τους…

Νιώθουμε βαθιά νοσταλγία

Οταν χάνουμε

Σημαντικούς ανθρώπους από

Τη ζωή μας.

Αυτοί οι άνθρωποι θα μας

Λείψουν όμως θα υπάρχουν

Για πάντα βαθιά μες στην καρδιά μας

Ικανά να μας θυμίζουν τις πανέμορφες

Αναμνήσεις του παρελθόντος.

Σπυριδούλα, Σταμάτης, Στάθης, Λόρενζ, Τσβεντάν

"Όσο μπόρεσαν..." Γ1 & Γ2

Οταν νιώθεις πως κανείς δε  

Σ’ αγαπά και

Οτι είσαι

Μόνος σου σ’  αυτή τη ζωή,

Προσπάθησε να βρεις την αγάπη μέσα σου, γιατί

Ολα αρχίζουν και τελειώνουν με σένα

Ρώτα τον εαυτό σου τι λαχταράς και

Επιδίωξε να το πάρεις από την ψυχή σου.

Ισως το βρεις και ευτυχήσεις, ίσως

Σώσεις τον εαυτό σου.

Αμαλία Ρ. Γ2

Κ. Π. Κάβαφης

Κ.Π. Καβάφης : Πρόσθεσις

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Αφιερωμένο…

Για να διαβάσετε παλαιότερες αναρτήσεις πάνω στο ποίημα μας και τον ποιητή, πατήστε εδώ κι εδώ κι εδώ.

 

Κ.Π.Καβάφη: "Φωνές"

   Ήρθε και φέτος η ώρα να δούμε έναν από τους αγαπημένους μου ποιητές, τον Καβάφη. Την περυσινή χρονιά είχαμε μιλήσει αναλυτικά για τη ζωή και το έργο του (για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ). Φέτος ας νιώσουμε, ας αισθανθούμε καλύτερα την ποίησή του.  

                                        

Οι "φωνές", λοιπόν, των αγαπημένων μας προσώπων, ανθρώπων που χάσαμε, μας έχασαν κι όμως τους κουβαλάμε πάντα μέσα μας και μαζί μας σε όλη αυτήν την περιπέτεια που λέγεται ζωή…

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους. Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε· κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό. Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας — σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Όσο μπορείς...

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία,

ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Τα υπόλοιπα ποιήματα του Κ.Π.Καβάφη μπορείτε να τα βρείτε εδώ.

Κ. Π. Καβάφης

Ο Καβάφης θεωρείται από πολλούς ως ο καλύτερος έλληνας ποιητής και ο πιο αναγνωρισμένος διεθνώς, καθώς θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του 20^ου αιώνα. « Ο Καβάφης είναι ένα όριο, όπου η ποίηση απογυμνώνεται, προσεγγίζοντας την πρόζα» γράφει ο Σεφέρης στις δοκιμές του. Χωρίς λυρική έξαρση, χωρίς πολλά σχήματα λόγου, χωρίς μουσικότητα, με λιτό λεξιλόγιο, με «ψεύτικη» κατά το Βάρναλη γλώσσα (κακή καθαρεύουσα ή κακή δημοτική) κι όμως αυτή η ποίηση μας συγκινεί. Μας συγκινεί γιατί στο βάθος είναι δραματική. Έχει κίνηση, ζωντάνια, ηθοποιΐα, επιγραμματική λιτότητα, έχει πολλή σκέψη και πικρή ειρωνεία που φτάνει στα όρια του σαρκασμού.

Πατώντας εδώ μπορείτε να βρείτε όλα τα ποιήματά του.

Che fece .... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Ο Κ. Π. Καβάφης δίνει μεγάλη βαρύτητα στο ΌΧΙ. Σε πολλά και διάφορα διλήμματα, για τα οποία πρέπει να πάρουμε απόφαση, πιο εύκολο είναι το ΝΑΙ, το οποίο ισοδυναμεί με συμβιβασμό. Για να μην έρθει κανείς σε σύγκρουση με μια συγκεκριμένη κατάσταση, λέμε από πίεση το ΝΑΙ.

Αντίθετα το ΌΧΙ βγαίνει πιο δύσκολα, πιο βασανιστικά, γιατί μπορεί να έρθουμε σε σύγκρουση με κάποιον άλλον, να τον στεναχωρήσουμε και να τον απογοητεύσουμε, αλλά και για να μην καταπατήσουμε τις αξίες, τις αρχές και τα πιστεύω μας
Το ΌΧΙ κρύβει μέσα του μια προσπάθεια αλλαγής, επιβάλλοντας έτσι τη συνείδηση, τις αξίες, τις αρχές και τα πιστεύω μας.

Πωλίνα Πορφύρη, Γ2

Μέσα στη σκόνη του χρόνου...

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη•
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική•
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε•
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα• είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Η ποίηση του Κ.Π.Καβάφη

Η Σπυριδούλα Κούστα προτείνει:

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)



Όσο Μπορείς...

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Με αφορμή ένα ποίημα

«ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ»

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές αξίες για τις οποίες αξίζει να παλέψει ο σημερινός άνθρωπος και να «διαφυλάξει τις Θερμοπύλες του». Η δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό το οποίο είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας. Πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν δίκαιες πράξεις, διότι η δικαιοσύνη δίνει στον άνθρωπο την αίσθηση ότι δεν αδικείται, ότι ο νόμος εφαρμόζεται το ίδιο σε όλους, δεν φοβάται τις αδικίες.

Η δημοκρατία είναι ένα άλλο σπουδαίο αγαθό για τις μέρες μας, γιατί με τη δημοκρατία μπορούν οι άνθρωποι να πουν τις απόψεις τους ελευθέρα και να διοικούνται πάντα από τους καλύτερους που τους έχει επιλέξει η πλειοψηφία.

Το δικαίωμα στην εκπαίδευση είναι το πιο σημαντικό πράγμα για τους νέους, διότι είναι απαραίτητο να αποκτήσουν τις κατάλληλες γνώσεις που θα τους χρησιμεύσουν στη μετέπειτα ζωή τους. Η υγειονομική περίθαλψη είναι μια αξία που πρέπει να παλέψει ο σημερινός άνθρωπος, γιατί το κράτος πρέπει να μας παρέχει τις σωστές ιατρικές φροντίδες (νοσοκομεία, φάρμακα, γιατροί …)

Και τέλος πρέπει να αγωνιστούμε για την ειρήνη επειδή ο πόλεμος είναι καταστρεπτικός και χάνονται άδικα αθώες ψυχές. Όταν περισσότεροι άνθρωποι οδηγούνται από ηθικές άξιες, τότε και ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.

• Σκέψεις τις Δήμητρας Μπολέτση από το Β2, με αφορμή το ποίημα του Κ.Π. Καβάφη: «Θερμοπύλες»