Γιάννης Ρίτσος: "Ρωμιοσύνη"

Κ᾿ ἡ πέτρα ὅπου καθῆσαν κάτου ἀπ᾿ τὶς ἐλιὲς τὸ ἀπομεσήμερο ἀντικρὺ στὴ θάλασσα
αὔριο θὰ γίνει ἀσβέστης στὸ καμίνι
μεθαύριο θ᾿ ἀσβεστώσουμε τὰ σπίτια μας καὶ τὸ πεζοῦλι τῆς Ἁγιὰ-Σωτῆρας
ἀντιμεθαύριο θὰ φυτέψουμε τὸ σπόρο ἐκεῖ ποὺ ἀποκοιμήθηκαν
κ᾿ ἕνα μπουμποῦκι τῆς ροδιᾶς θὰ σκάσει πρῶτο γέλιο τοῦ μωροῦ στὸν κόρφο τῆς λιακάδας.

Κ᾿ ὕστερα πιὰ θὰ κάτσουμε στὴν πέτρα νὰ διαβάσουμε ὅλη τὴν καρδιά τους
σὰ νὰ διαβάζουμε πρώτη φορὰ τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου.

 

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ κι εδώ.

Ο Brecht συναντά το Ρίτσο

 Για τον όρο "μετανάστες" & Καντάτα για τη Μακρόνησο

 

Πόσα χρόνια δίσεχτα

Για να διαβάσετε περισσότερα για το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Ερημωμένα χωριά» και τις ναζιστικές θηριωδίες, πατήστε εδώ.  Για περισσότερες πληροφορίες για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο πατήστε εδώ.

Ο χάρτης αποτυπώνει τα ερημωμένα χωριά και τους τόπους που μαρτύρησαν από τις ναζιστικές θηριωδίες.

Γιάννης Ρίτσος

Σκέψου... κι εσύ να λείπεις

Σκέψου... κι εσύ να λείπεις
«Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της, και συ να λείπεις,
να 'ρχονται οι Ανοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα, και συ να λείπεις...
να λείπεις - δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο».

Με τη μεγάλη, σπουδαία ποίησή του τραγούδησε τον άνθρωπο, την ομορφιά, την επανάσταση. Μέσα απ' τη δική του πληγή κοίταξε του κόσμου την πληγή - σφούγγισε το δάκρυ του κόσμου και το έκανε τραγούδι... Για να σμίξει τον κόσμο... Χέρι - χέρι με το λαό μας σήκωσε ο ίδιος το σταυρό του, σε όλους τους τόπους των μαρτυρίων και των βασανιστηρίων. Και έμεινε όρθιος, αλύγιστος, ασυμβίβαστος... Γιατί όλα αυτά που βίωσε στη μακρόχρονη δημιουργική του πορεία ήταν συνειδητή επιλογή ζωής...

Ο αγαπημένος μας Γιάννης Ρίτσος είναι πάντα εδώ... Μέσα από τους στίχους, το ήθος, τις αξίες που δίδαξε. Μέσα από τα τραγούδια - καρποί της γόνιμης συνάντησής του με Έλληνες συνθέτες. Θα είναι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχει λείψει, θα είναι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο, τον οποίο τόσο αγάπησε και άλλο τόσο ο κόσμος τον αγάπησε. Αμετανόητα άνθρωπος και αθεράπευτα θνητός, με τόλμη και πίστη, με υπερηφάνεια και σθένος διήνυσε τον αιώνα μας παρηγορητικά και δοξαστικά, μιλώντας σε όσους ακούν και σε όσους δε φοβούνται να ακούσουν.

Τον θυμόμαστε πάντα τον Γιάννη Ρίτσο... Εκείνον, που αγάπησε πολύ την ποίηση και μέσα απ' αυτήν τραγούδησε τον άνθρωπο, την ομορφιά, την επανάσταση. Αυτόν που δίδαξε ήθος, αξίες, ρωμαλέα στάση ζωής. Και η ανάγκη μας να σμίξουμε με τα όσα μας άφησε, να καταφεύγουμε στη σπουδαία ποίησή του μεγαλώνει στους δύσκολους καιρούς μας. Γιατί ήταν αυτός, που απ' την πληγή του κοίταξε του κόσμου την πληγή.. Που μίλησε για τα... δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, για τις... πέτρες που δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήματα. Που αφουγκράστηκε μια νύχτα το λυγμό της ανθρωπότητας... Που σφούγγισε το δάκρυ του κόσμου και το έκανε τραγούδι για να σμίξει τον κόσμο.

«Πίσω από τα πράγματα κρύβομαι για να με βρείτε,/

αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα./

Θ' αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου./

Θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας».

11 Νοέμβρη: Ποιους θα θυμόμαστε

Τον ποιητή

Γιάννης Ρίτσος 1909 - 1990

Να με θυμόσαστε – είπε.
Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό,
πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,
για να σας φέρω ψωμὶ και νερὸ και τριαντάφυλλα.

Και το μουσικό, αλλά ... γιατί όχι και ποιητή;

 

Leonard Cohen 1934 - 2016