Τί να παίξω στα παιδιά

Η καινούρια σχολική χρονιά ξεκινά με τις δυσκολίες της και κάπως αμήχανα. Τα βλέμματα των παιδιών αποκαλύπτουν τα πάντα, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες πλέον δεν κρύβονται. Κι αυτά τα μάτια πάντα διεισδυτικά ζητούν να μάθουν από σένα ένα «γιατί»; Τότε μη ξέροντας τι να πεις και τι απαντήσεις ξεκινάς κάπως έτσι τη χρονιά σου…

Τα παιδιά ξέρουν και ζητούν να μάθουν...

Αυτό που σίγουρα δε θα έλεγε είναι: «Λεφτά υπάρχουν…», γιατί…δεν υπάρχουν! Και όταν σου λείπουν τα λεφτά, τότε μάλλον θα σου λείψει και το μέλλον ή μάλλον το καλό μέλλον! Αντιθέτως, δε νομίζω να μην είπε κάτι, αφού, άμα διαβάσει κανείς το ποίημα, τα λέει όλα από μόνο του.
                                                                                                          Άρης Κούρτης, Β1


Κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να παραδεχτεί μπροστά στα ερευνητικά μάτια των παιδιών το λόγο για τον οποίο δεν λένε οι μεγάλοι την πλήρη αλήθεια για την πραγματικότητα. Γιατί δεν προσπαθούν να βελτιώσουν τις καθημερινές συνθήκες ζωής; Γιατί συμβιβάζονται με την ανισότιμη μεταχείριση των ανθρώπων, την άνιση κατανομή του πλούτου και την άδικη υποβάθμιση ατόμων και περιοχών;
                                                                                                   Χριστιάνα Μπούχουρη, Β2

Το μέλλον που φτιάχνεται για μας είναι σαν ένα τούνελ χωρίς διέξοδο, από το οποίο δε βγαίνει κανείς εύκολα και όταν αρχίζει να το ακολουθεί βαριές σκέψεις γεμίζει το μυαλό του. Έτσι χαρακτηρίζω εγώ την οικονομική κρίση που περνάμε τώρα. Γι’ αυτά θα ήθελα να μιλήσετε κύριε Σαββόπουλε και να αφήσετε την αμηχανία που νιώθετε.
                                                                                                           Αγγελική Ρίζου, Β2


Ο κύριος Σαββόπουλος νιώθει μια αμήχανη σιωπή, επειδή ξέρει κάποιες άσχημες αλήθειες, έτσι νιώθει ένοχος και αυτός για τον κόσμο, τον οποίο θα παραδώσει στα παιδιά. Κάτι το οποίο θα ήθελα να πει είναι ότι οι άνθρωποι παρόλο που ξέρουν ότι με αυτά που κάνουν ρυπαίνουν το περιβάλλον, συνεχίζουν ακάθεκτοι για μια πιο «άνετη» ζωή.
                                                                                                         Γιώργος Πεπόνης, Β2
                                                                                                          

Παιδιά ενός "κατώτερου" Θεού...

Εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως ζουν υπό άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες. Το βιοτικό επίπεδο στα μέρη όπου ζουν είναι τόσο χαμηλό, ώστε φτάνουν στο σημείο να μην έχουν καν οι οικογένειες τους τα στοιχειώδη αγαθά για την επιβίωσή τους. Σε αντίθεση με τα παιδιά του δυτικού κόσμου, τα οποία ζουν μέσα στην πολυτέλεια και την ανιαρή συνήθεια να βασίζονται μόνο στα υλικά αγαθά, αυτά τα παιδιά, του λεγόμενου ως «τρίτου κόσμου» δεν έχουν καν το δικαίωμα στην υγεία.

Τα παιδιά του δυτικού κόσμου, με καλύτερο επίπεδο ζωής, μπορούν να ζουν ξέγνοιαστα χωρίς την ανησυχία και την ανασφάλεια που νιώθουν τα παιδιά που βιώνουν καθημερινά συνθήκες πολέμου και ανεξέλεγκτης βίας. Tα παιδιά της Ευρώπης έχουν το δικαίωμα και θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να έχουν πρόσβαση στην υγεία και την μόρφωση, να έχουν καθημερινά ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι και να παίζουν ανέμελα με τους φίλους τους το απόγευμα. Γκρινιάζουν και κλαίνε, όταν οι γονείς τους αρνούνται να τους πάρουν ένα παιχνίδι, την ώρα που ένα άλλο παιδί στην Αφρική πεθαίνει από ασιτία. Ζητάνε και πολλές φορές απαιτούν από τους γονείς τους πράγματα που για κάποια άλλα παιδιά είναι απλά ένα όνειρο, ζουν σε σπίτια υπερπολυτελή και χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο για διανύσουν μια απόσταση λίγων μόλις μέτρων. Πετάνε καθημερινά το φαγητό, το οποίο θα μπορούσε να σιτίσει ένα ολόκληρο χωριό στην Αφρική. Αυτή είναι περίπου η πραγματικότητα και η καθημερινότητα των παιδιών στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Σε αντίθεση, τα παιδιά του «τρίτου κόσμου» δεν έχουν καν τα βασικά. Στομάχια βρεφών τουμπανιάζουν από την ασιτία και 10.000 παιδιά κάθε χρόνο χάνουν την ζωή τους από εκρήξεις ναρκών. Η λέξη «ασφάλεια» για πάνω από 2 εκατομμύρια παιδιά που έχασαν την ζωή τους από ένοπλες συγκρούσεις την τελευταία δεκαετία ήταν άγνωστη. Το ίδιο ισχύει και για 6 εκατομμύρια που τραυματίστηκαν, 1 εκατομμύριο που έμειναν ορφανά και 12 εκατομμύρια που έμειναν άστεγα. Εκατομμύρια, εκατοντάδες παιδιά καθημερινά βιώνουν καταστάσεις ακραίας βίας μπροστά στα μάτια τους, βλέπουν τους ίδιους τους τους γονείς να σκοτώνονται χωρίς να έχουν την δυνατότητα να κάνουν κάτι. Το μέλλον τους κρίνεται αβέβαιο και σημαδεύεται ανεπανόρθωτα από το φόβο και την ανασφάλεια, χάνουν το νόημα της ζωής και περνάνε σε μια μοίρα την οποία δεν επέλεξαν εκείνα. Οι λέξεις «ξεγνοιασιά, μόρφωση και υγεία» τους ακούγονται σαν ένα άπιαστο όνειρο, κάτι εξωπραγματικό και πραγματικά δύσκολο να φτάσουν. Όλα τα παιδιά του κόσμου έχουν το δικαίωμα να ζήσουν μια ομαλή παιδική ηλικία...αυτά όμως είναι σαν να γεννήθηκαν, για να περάσουν τα παιδικά τους χρόνια μέσα στην αβεβαιότητα και την δυστυχία του πολέμου.

Πραγματικά ακόμα πιστεύεις πως η ζωή σου δεν σε γεμίζει και πως το να πετάς μια φέτα ψωμί είναι ένα απλό ζήτημα; Πως το να πηγαίνεις σχολείο και να μπορείς να έχεις πρόσβαση στην υγεία είναι κάτι δεδομένο που ισχύει για όλους; ΟΧΙ! Προσπάθησε να το αλλάξεις!

Λευκή Κοντίνη, Γ1

Όταν τα έργα τέχνης επικοινωνούν...

Οι γάιδαροι δεν ήξεραν από αεροπλάνα. Ήτανε κιόλας τόσο σύγκορμα παραδομένοι στη χαρά της ζωής, που δεν τους απόμενε καιρός να προσέξουν τίποτ’ άλλο.

Σε λίγο η λαγκαδιά βόγγησε βαριά από μια σειρά εκρήξεις και σουβλερές σφυριξιές. Ήταν ένα σωστό μακελειό αθώων. Τα ζα ξεκοιλιάστηκαν, σφάχτηκαν πάνω στο τρυφερό χορτάρι, αγκρισμένα μέσα στο μεθύσι της γεννητικής τους χαράς. Ψοφούσαν κι αναστέναζαν σαν άνθρωποι. Πέφτανε χάμου και ξεψυχούσαν σιγά σιγά, γύριζαν το λαιμό τους κοιτάζοντας λυπητερά τα εντόσθιά τους, που σάλευαν σαν κοκκινωπά φίδια ανάμεσα στα πόδια τους. Κουνούσαν απάνω-κάτω τα χοντρά τους κεφάλια δίχως να καταλαβαίνουν τίποτα. Ανετρίχιαζαν,τρέμανε τα ρουθούνια τους, ανοίγανε τα πλατιά χείλια ξεσκεπάζοντας τα δόντια τους και σερνότανε με τσακισμένα πόδια. Πεθαίνανε στο τέλος βρέχοντας τα λουλούδια με το αίμα τους, και τα μεγάλα μάτια τους ήταν γεμάτα απορίες και πόνους. Ένα γαϊδουράκι με τσακισμένη τη ραχοκοκαλιά χαμόσερνε καμιά δεκαπενταριά μέτρα το κορμί του, ακουμπώντας μόνο στα μπροστινά του πόδια. Κατόπι αναδιπλώθηκε, γύρισε το κεφάλι προς τη μεγάλη λαβωματιά του κι αγκομαχούσε πολλήν ώρα ώσπου να παραδώσει.

Ένας ημιονηγός, μόλις άρχισε ο βομβαρδισμός, βάλθηκε να τρέχει σαστισμένος. Βαστούσε γερά το χαλινάρι του γαϊδάρου κι έτρεχε σαν τρελός. Έφτασε έτσι ως τ’ αμπριά των Φραντσέσκων ψωμάδων. Εκεί πια, μέσα στα γιούχα της φανταριάς, πήρε είδηση πως έσερνε πίσω του το κεφάλι του γαϊδάρου θερισμένο απ’ το λαιμό.

Μέσα στα κλειδωμένα δόντια του το ζο κρατούσε ακόμα μια τούφα κίτρινες μαργαρίτες ματωμένες.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη, "Η ζωή εν τάφω"

Ιστορίες του παππού από τον πόλεμο...

Κατά την περίοδο 1930 - 1945 πολλοί άνθρωποι ήταν ιδιοκτήτες ζώων, επειδή ήταν πολύ χρήσιμα στις γεωργικές αλλά και άλλες επαγγελματικές δουλειές. Ένας από αυτούς ήταν και ο προπάππος μου Νικόλαος Μπάνος, ο οποίος ασκούσε τη δουλειά του μεταφορέα. Κυρίως μετέφερε τροφές (καλαμπόκι, αλεύρι) κ.α. Για να κάνει καλυτέρα τη δουλειά του, αγόρασε ένα άλογο, ουγγρικό στη ράτσα, ώστε να αντέχει τα μεγάλα βάρη, αφού η διαδρομή ήταν από τις Νυμφές στην Πόλη της Κέρκυρας και πίσω.
Κατά την έναρξη του Β' Παγκόσμιου πολέμου το Ελληνικό κράτος έστειλε ανακοίνωση ότι θα στρατολογήσουν τα ζώα, για να πάνε στον πόλεμο, να κουβαλάνε πολεμοφόδια και φαγητό στους στρατιώτες. Με την υπογραφή του προπάππου μου, αλλά και όλων των ιδιοκτητών, ήρθαν και πήραν τα ζώα από το χωριό, για το καλό της πατρίδας. Μετά τη λήξη του πολέμου το κράτος έστειλε γράμμα στον προπάππο μου ότι το άλογο είχε σκοτωθεί από γερμανικά πυρά. Τότε του έστειλαν μια άδεια άσκησης επαγγέλματος, ώστε να καταφέρει να συνεχίσει τη δουλειά του. Αγόρασε ένα λεωφορείο, το οποίο το ονόμασε «Πούλια», προς τιμή του αλόγου του, το οποίο ονομαζόταν έτσι.

Σπύρος Μπάνος, Γ2

Σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή το απόσπασμα:

«Τα ζα» του Στράτη Μυριβήλη

Το κείμενο με έκανε να σκεφτώ τί περνάνε τα ζώα στον πόλεμο. Δεν είχα ξανασκεφτεί πως ο πόλεμος και ειδικά οι βομβαρδισμοί καταστρέφουν ολόκληρα οικοσυστήματα. Λυπάμαι τα ζώα που εμπλέκονται στις αδικίες των ανθρώπων, χωρίς να έχουν επιλογή και χωρίς να ξέρουν τί τους γίνεται. Το κείμενο παρουσιάζει τον πόλεμο και τις συνέπειες του πολέμου με ρεαλιστικό τρόπο, όχι σαν τις ταινίες που τον παρουσιάζουν σαν να είναι κάτι συναρπαστικό.

Σοφία Πουλιάση, Γ3

Οι σκέψεις που μου δημιουργούνται με αφορμή το κείμενο, είναι πως θύματα στον πόλεμο δεν είναι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα ανυπεράσπιστα ζώα. Επίσης, με κάνει να σκεφτώ και να αναλογιστώ το γεγονός ότι ο πόλεμος έχει καταστροφικές συνέπειες για τη φύση και για όλα τα όντα. Τα συναισθήματα που ένιωσα με αφορμή το κείμενο είναι θλίψη, πόνος και συμπόνια για όλα γενικότερα τα θύματα του πολέμου και οργή γι’ αυτούς που ξεκινούν πολέμους για προσωπικά συμφέροντα και φιλοδοξίες.

Εβελίνα Λάμπουρα, Γ2

Σκέψεις και προβληματισμοί για το μέλλον...

Ευρωπα'ι'κή Συνείδηση

Όταν το 1980 η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπα'ι'κή Κοινότητα όλοι ήταν περήφανοι που μετά από αρκετή προσπάθεια κατάφεραν να ανήκουν στην Ευρωπα'ι'κή Κοινότητα. Το ερώτημα είναι: «συνεχίζουμε να αισθανόμαστε περήφανοι για την Ευρωπα'ι'κή μας ταυτότητα» ;

Κατά την προσωπική μου γνώμη , έχουμε όλοι πάψει να νιώθουμε αίσθημα τιμής και υπερηφάνειας για τη συμμετοχή μας στην Ευρωπα'ι'κή Ένωση . Ειδικά εγώ ως Ευρωπαία πολίτης νιώθω τρομερά απογοητευμένη και λυπημένη αλλά και υποχείριο όλων των οργάνων που βρίσκονται στην εξουσία σε κρατικό αλλά και Ευρωπα'ι'κό επίπεδο .

Πιστεύω πως θα έπρεπε όλοι να σταματήσουν να είναι στενόμυαλοι και να ανατρέψουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σχεδόν όλοι οι πολίτες της Ευρώπης. Θα έπρεπε να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να σταματήσουμε να καθόμαστε να μας εκμεταλλεύονται . Επίσης , θα έπρεπε να διεκδικήσουμε όλα μας τα δικαιώματα και να ξεφύγουμε από την αδράνεια και την απάθεια που μας χαρακτηρίζει.

Τέλος , πιστεύω πως όλοι βρισκόμαστε στην ίδια απεγνωσμένη και πιεστική κατάσταση και πως θα έπρεπε να κάνουμε κάτι για να ξεφύγουμε.

Εβελίνα Λάμπουρα, Γ2

Ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αισθάνομαι τη μεγαλύτερη υπερηφάνεια, αν σκεφτεί κανείς την κατάσταση που επικρατεί σήμερα! Ο θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιουργήθηκε για να είναι όλες οι χώρες, οι οποίες είναι ενταγμένες σ’ αυτήν, σαν μία, κάτι τέτοιο σίγουρα δεν συμβαίνει στις μέρες μας. Όλες οι χώρες σαν μία … βλέποντας κάποιος το τι συμβαίνει θα έλεγε ότι μόνο αυτό δεν ισχύει!

Αντίθετα οι « μεγάλες» - δυνατές χώρες επιβάλλονται στις «μικρές» και «ισοδύναμες» χώρες, για να τις έχουν «δικές τους». Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε επίσης, για να είναι μια μεγάλη δύναμη απέναντι στις ΗΠΑ. Ούτε αυτό όμως συμβαίνει, καθώς η Αμερική ουσιαστικά κυριαρχεί και πάλι.

Συνοψίζοντας, όλα στην Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργούν με βάση το συμφέρον των «μεγάλων» και οι πιο αδύνατοι είναι απλά τα «πιόνια» τους που τα χειρίζονται, όπως τους βολεύει καλύτερα.

Ντριόλα Οσμάνη, Γ2

Η Ευρώπη είναι ένα σύνολο ισχυρών και αδυνάτων κρατών που σίγουρα εντυπωσιάζει. Οι οικονομικές της δυνατότητες σίγουρα είναι τεράστιες. Αυτή η ένωση διαφορετικών λαών που απλώνονται σε ένα τεράστιο γεωγραφικό χώρο καταρχάς εντυπωσιάζει, αλλά η διαφορετικότητα μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα.

Εγώ ως ευρωπαίος πολίτης αισθάνομαι τυχερός που γεννήθηκα σε αυτή την ήπειρο και οικονομικά ισχυρός, αφού η Ευρώπη είναι από τα πιο πλούσια μέρη στον κόσμο. Βιομηχανία, σύγχρονες τεχνολογίες και καλλιέργειες προϊόντων με κάνουν να αισθάνομαι αυτάρκης. Όμως σήμερα, εγώ ως Έλληνας βιώνω μια κρίση οικονομική και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να με βοηθήσει. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και το μέλλον της Ευρώπης θα δούμε πιο θα είναι!!!

Δήμητρα Μπολέτση, Γ2

Che fece .... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Ο Κ. Π. Καβάφης δίνει μεγάλη βαρύτητα στο ΌΧΙ. Σε πολλά και διάφορα διλήμματα, για τα οποία πρέπει να πάρουμε απόφαση, πιο εύκολο είναι το ΝΑΙ, το οποίο ισοδυναμεί με συμβιβασμό. Για να μην έρθει κανείς σε σύγκρουση με μια συγκεκριμένη κατάσταση, λέμε από πίεση το ΝΑΙ.

Αντίθετα το ΌΧΙ βγαίνει πιο δύσκολα, πιο βασανιστικά, γιατί μπορεί να έρθουμε σε σύγκρουση με κάποιον άλλον, να τον στεναχωρήσουμε και να τον απογοητεύσουμε, αλλά και για να μην καταπατήσουμε τις αξίες, τις αρχές και τα πιστεύω μας
Το ΌΧΙ κρύβει μέσα του μια προσπάθεια αλλαγής, επιβάλλοντας έτσι τη συνείδηση, τις αξίες, τις αρχές και τα πιστεύω μας.

Πωλίνα Πορφύρη, Γ2

Μέσα στη σκόνη του χρόνου...

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη•
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική•
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε•
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα• είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σκέψεις και προβληματισμοί για τη διαφορετικότητα

Μιλώντας για το ρατσισμό και τη διαφορετικότητα...

Δικαίωμα στη διαφορά

Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από το χρώμα, τη φυλή, την θρησκεία και την πατρίδα είναι αποδεδειγμένα ίσοι. Παρόλο που οι άνθρωποι διαφέρουν κυρίως εμφανισιακά μεταξύ τους, γενετικά είναι ίδιοι. Ακόμα έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα, όπως ζωής και ισότητας. Γι’ αυτό το λόγο όλοι θα έπρεπε να σέβονται τα δικαιώματα των άλλων και να τους αποδέχονται ως ίσους ούτε ως ανώτερους ούτε ως κατώτερους.
Όπου και γυρίσει κανείς το κεφάλι του θα συναντήσει πληθώρα χρωμάτων και προελεύσεων αλλά και συνηθειών ανθρώπους, αλλά και άλλων όντων της φύσης. Είναι απόλυτα φυσιολογικό οι άνθρωποι να διαφέρουν μεταξύ τους, όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά. Αν ήταν όλοι ίδιοι και κουβαλούσαν τις ίδιες παραδόσεις, αξίες, ήθη και έθιμα, την ίδια γλώσσα και θρησκεία, τότε κανείς δε θα είχε την ευκαιρία να γνωρίσει καινούριες κουλτούρες και παραδόσεις άλλων λαών.
Επίσης, θα έπρεπε να είχαν όλοι στο νου τους κάθε φορά που θα κριτίκαραν ή κορόιδευαν ένα άτομο για τα διαφορετικά του χαρακτηριστικά, πώς θα ένιωθαν, αν έμπαιναν στη θέση του ανθρώπου που σχολίαζαν. Θα έπρεπε όλοι να αναλογιστούν τα συναισθήματά τους, αν κάποιος αντιδρούσε ρατσιστικά εναντίον τους. Πιστεύω ότι σε κανένα δε θα άρεσε κάτι τέτοιο. Οπότε, αφού σε κανένα δεν αρέσει να του φέρονται έτσι, δε θα έπρεπε να συμπεριφέρεται με ανάλογο τρόπο.
Τέλος, όλοι θα έπρεπε όλοι να συνειδητοποιήσουμε πως όλοι είμαστε ίσοι και έχουμε ακριβώς τα ίδια δικαιώματα, ακόμα και στη διαφορετικότητα.

Εβελίνα Λάμπουρα, Γ2

Κυρίες και κύριοι,
Μαθητές και μαθήτριες,

Θα ήθελα να σας μιλήσω για το φαινόμενο του ρατσισμού, επειδή έχω παρατηρήσει ότι ο ρατσισμός έχει κάνει την εμφάνιση του και στο σχολείο μας. Πολλές φορές στα διαλείμματα παρατηρώ ότι κάποιοι απ' τους συμμαθητές μας είναι απομονωμένοι και περιθωριοποιημένοι απ' τα άλλα παιδιά. Ο προφανής λόγος που συμβαίνει αυτό είναι τα διαφορετικά τους χαρακτηριστικά, όπως το χρώμα του δέρματός τους ή το ότι ίσως είναι λιγότερο όμορφα από τους υπόλοιπους.

Ο ρατσισμός λοιπόν είναι μια κοινή συμπεριφορά στην κοινωνία μας, χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι είναι και φυσιολογική. Όσοι πιστεύουν σε αυτό το δόγμα θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο από ανθρώπους που έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο σχολείο μας με κάποια παιδιά.

Η αντιμετώπιση που δείχνουμε απέναντι σε κάποιους συμμαθητές αλλά και συνανθρώπους μας είναι λάθος πολλές φορές, χωρίς ωστόσο να φταίμε αποκλειστικά και μόνο εμείς που μάθαμε να φερόμαστε έτσι, γιατί οι αιτίες είναι πολλές και βαθιές. Ρατσιστής δεν γεννήθηκε κανείς, αλλά έγινε στη πορεία. Τα αίτια που προκαλούν τον ρατσισμό είναι συνήθως τα Μ.Μ.Ε, η υψηλή αυτοεκτίμηση, η έλλειψη ηθικών αρχών και αξιών, η ελλειπής έως και ανύπαρκτη παιδεία μα κυρίως τα άτομα που μας περιβάλλουν. Για παράδειγμα, εάν ζούμε σε μια οικογένεια γεμάτη ρατσιστικές αντιλήψεις τότε μεγαλώνοντας θα γίνουμε ρατσιστές.

Οι συνέπειες του ρατσισμού φαίνονται στην καθημερινή μας ζωή, αλλά εμείς τις αγνοούμε συνεχώς και δεν διορθώνουμε την στάση μας. Μερικές συνέπειες είναι η εγκληματικότητα, ο εξευτελισμός, η βία ψυχολογική είτε σωματική προς αυτούς τους ανθρώπους, αλλά και η ανισότητα. Για να αλλάξουν όλα αυτά πρέπει πρώτα εμείς να αλλάξουμε την στάση μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Μπορούμε να ανοίξουμε τα μάτια και να δούμε ότι στην πραγματικότητα δεν έχουμε καμία διαφορά από αυτούς τους ανθρώπους είτε είναι συμμαθητές μας είτε απλοί συνάνθρωποι μας. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε, είμαστε όλοι ίσοι και πρέπει να τα μοιραζόμαστε όλα.Ύστερα μετά από όσα είπα θα ήθελα να μην βλέπω πλέον μόνα παιδιά στο σχολείο και όλοι να διασκεδάζουμε χωρίς να σκεφτόμαστε τις διαφορές.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.
Έμη Κοσκινά, Γ1

Ένα ποίημα πού είχε γράψει ένα παιδάκι από την Αφρική,και πού προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη,ώς το καλύτερο ποίημα το 2006.

" Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος,
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος,
Όταν κάθομαι στόν ήλιο, είμαι μαύρος,
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος,
Και όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος.

Κι εσύ, λευκέ άνθρωπε..........
Όταν γεννιέσαι, είσαι ρόζ,
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός,
Όταν κάθεσαι στόν ήλιο, γίνεσαι κόκκινος,
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλέ,
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος,
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος,
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρί.
Και λές εμένα έγχρωμο?
Πάντως και οι δύο είμαστε Άνθρωποι....."

Αγαπητοί συμμαθητές και καθηγητές

Ως πρόεδρος του 15μελούς και με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού θέλησα να σας μιλήσω για το πρόβλημα αυτό. Ο ρατσισμός δεν είναι ένα απλό πρόβλημα και πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα.

Ρατσισμός παρατηρείται σε όλες τις περιοχές του πλανήτη χωρίς καμία εξαίρεση. Παντού υπάρχουν άνθρωποι που περιθωριοποιούν κάποιους άλλους και τους δημιουργούν αισθήματα κατωτερότητας με τρόπο πολλές φορές απάνθρωπο και άσχημο. Η συμπεριφορά αυτή έχει παρατηρηθεί και στο σχολείο μας εναντίον κάποιων παιδιών που προέρχονται από άλλες χώρες, π.χ. από την Αλβανία ή την Τουρκία.

Ο ρατσισμός υπάρχει σε δύο μορφές: στον κοινωνικό και τον φυλετικό. Στην περίπτωση μας μιλάμε για φυλετικό ρατσισμό, ρατσισμό δηλαδή που υποβιβάζει και αντιμετωπίζει με κατωτερότητα κάποια έθνη και κράτη. Ως γνωστό, σήμερα σε όλα τα κράτη του κόσμου ζουν άνθρωποι από διαφορετικά έθνη, με αποτέλεσμα να δημιουργείται φυλετικός ρατσισμός σε μεγάλο βαθμό.

Το κοινωνικό πρόβλημα αυτό έχει βέβαια τις ρίζες του μέσα στην οικογένεια και το σχολείο. Από εκεί συνήθως τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα ερεθίσματα για τέτοιες συμπεριφορές. Αναμφίβολα όμως, μια τέτοιου είδους συμπεριφορά μπορεί να προκληθεί και από το άτομο το ίδιο, αν λόγου χάρη, έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση, αισθήματα κατωτερότητας και έλλειψη ευγένειας και ήθους. Ποιος άλλος τρόπος όμως υπάρχει για να γίνει ένα άτομο ρατσιστής; Χωρίς καμία αμφιβολία, τα ΜΜΕ επηρεάζουν είτε θετικά είτε αρνητικά την συμπεριφορά του ατόμου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως την επηρεάζουν αρνητικά.

Μήπως κάποιος από εσάς έχει ακούσει ποτέ για τις συνέπειες αυτού του κοινωνικού προβλήματος; Αν όχι, νομίζω πως ήρθε η ώρα να τις ακούσετε. Οι συνέπειες του ρατσισμού είναι αρνητικές και μόνο αρνητικές! Ας αναφέρω κάποιες:
• Εγκληματικότητα. Άτομα που έχουν δεχθεί ρατσιστικές συμπεριφορές υπάρχει περίπτωση να στραφούν σε παράνομες και εγκληματικές πράξεις.
• Βία. Όπως ακριβώς είχε γίνει και μέσα στο ίδιο μας το σχολείο πράξεις βιαιότητας μπορούν να προκληθούν από ρατσιστικές συμπεριφορές.

Σίγουρα όμως, υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστούν όλα αυτά τα προβλήματα και η κοινωνία μας να κάνει ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα προς το καλύτερο. Κάποιοι τρόποι αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος μπορεί να είναι η συχνότερη ενημέρωση των πολιτών, η οικογένεια να μην ωθεί το παιδί σε ρατσιστικά πρότυπα και το σχολείο να προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει τους μαθητές μέσα από εκδηλώσεις, όπως η σημερινή, για την οποία είμαι σίγουρη πως έβαλε κάποιους από εσάς σε σκέψεις σχετικά με την συμπεριφορά και τον χαρακτήρα σας.

Βάλτε λοιπόν τον εαυτό σας στη θέση αυτών των ανθρώπων και των παιδιών που δέχονται φυλετικό και όχι μόνο ρατσισμό και προσπαθήστε να εξαλείψετε όσο μπορείτε το πρόβλημα αυτό. Ας ελπίσουμε, πως κάποια στιγμή στο μέλλον, το κοινωνικό πρόβλημα του ρατσισμού θα εξαλειφθεί και η κοινωνία μας θα γίνει σαφώς καλύτερη.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και την προσοχή σας,
Λευκή Κοντίνη, Γ1

Αγαπητοί συμμαθητές,

Με αφορμή ένα πρόσφατο γεγονός που συνέβη στο σχολείο μας πριν λίγο καιρό, θα ήθελα να σας μιλήσω για το ρατσισμό. Παρατήρησα ότι πολλοί από εσάς περιθωριοποιείτε μερικούς απ' τους συμμαθητές μας, επειδή δεν είναι Έλληνες.

Υπάρχουν πολλά είδη ρατσισμού. Ένα από αυτά είναι ο φυλετικός ρατσισμός. Είναι, δυστυχώς, μια αρκετά συνηθισμένη συμπεριφορά από αρκετούς από εμάς. Για σκεφτείτε όμως, πώς θα νοιώθατε αν είχατε ξενιτευτεί απ' τη χώρα σας, αν είχατε αφήσει πίσω όλους σας τους γνωστούς και τους φίλους, για να πάτε σε μια χώρα όπου εσείς και οι γονείς σας θα ζούσατε μια καλύτερη ζωή και αντί για αυτό βρίσκατε μερικούς ανθρώπους «άλλου χρώματος», οι οποίοι θα σας έδειχναν με το δάχτυλο και θα κρυφογελούσαν; Κανείς σας δε θέλει ούτε να το σκέφτεται. Τότε, πώς γίνεται να φέρεστε έτσι σε κάποια άτομα, από τη στιγμή που εσείς δε θα θέλατε να σας φερθούν έτσι;
Ο ρατσισμός εκδηλώνεται με άσχημους τρόπους. Η βία ,σωματική ή ψυχολογική είναι η πιο γνωστή. Πολλά ξενιτεμένα παιδιά έχουν πέσει θύματα του ρατσισμού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τα παιδιά αυτά να παθαίνουν σοβαρά σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα. Γιατί όμως; Επειδή είναι διαφορετικοί; Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να είναι διαφορετικός.

Ως πρόεδρος του 15μελούς θα ήθελα να πατάξω αυτό το κοινωνικό πρόβλημα από το σχολείο μας. Η διαφορετικότητα είναι ωραία, μπορεί να μην το βλέπετε, αλλά είναι. Αν μάθετε να ζείτε με αυτά τα άτομα, θα παρατηρήσετε ότι έχετε πολλά κοινά ενδιαφέροντα, και ότι τόσο καιρό σας κρατούσε μακριά τους ένα χρώμα. Είμαι σίγουρη ότι αν το καταφέρετε αυτό, θα αποκτήσετε καινούριους φίλους και αρκετά σύντομα μάλιστα.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε
Αντωνία Κοντοστάνου, Γ1

Ποιητικές δοκιμές...

Η Απογύμνωση της αλήθεια σου

Εκεί που χαίρεσαι
την ηρεμία σου
ένα απλό τηλεφώνημα
αρκεί για να
τα ανατρέψει όλα.

Και τότε
κοκκινίζεις από
τον θυμό σου.
Σφίγγεις χέρια
και δόντια
για να μην αφήσεις
να ξεφύγουν
τα δάκρυα σου.

Τα δάκρυα
της απελπισίας σου
σε καίνε.
Και τότε
όλα γύρω σου
σου φταίνε.

Η ηρεμία
είναι τόση
που μπορείς
να ακούσεις
τους χτύπους
του ρολογιού.

Κι όμως εσύ,
δεν είσαι ήρεμος.
Τρέμεις.
Ναι, τρέμεις
γιατί αυτή τη στιγμή.
Αυτή τη στιγμή
σου απογυμνώνουν
την αλήθεια σου.

Κι εσύ έχεις μείνει εκεί
παγωμένος να κοιτάς
το ρολόι του τοίχου.
Μέχρι που συνειδητοποιείς
ότι ακόμα κι αυτό
σου σπάει τα νεύρα.

Τα ίδια λόγια,
αυτά που άκουσες
πριν λίγο
γυρνούν μες στο μυαλό σου.
Σαν στίχοι!

Κι εκείνη τη στιγμή
σε στοιχειώνει
η απογύμνωση
της αλήθειας σου.

Δεν έχεις δύναμη
για τίποτα.
Σε περιβάλλει
ένα τίποτα.

Θες να κλάψεις,
να φωνάξεις,
να βγεις έξω
και να τρέξεις,
να ξεφύγεις
από αυτήν τη σκέψη
που γυρνά σα μουσική
μες στο μυαλό σου.

Αυτήν την στιγμή,
κάν' το.
Χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα.
Κλάψε, φώναξε, τρέξε.
Γιατί αν δεν το κάνεις,
δεν θα ξεφύγεις ποτέ.

Ε.Κ.

Ο ΣΥΧΡΟΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπήρξε πολιτισμός τόσο αμφιλεγόμενος όσο ο σύγχρονος. Η κρίση του σύγχρονου πολιτισμού οφείλεται στις διαφωνίες που δημιουργούνται όσον αφορά αυτόν. Ο καθένας ερμηνεύει την έννοια του σύγχρονου πολιτισμού ανάλογα με τα κριτήρια που ο ίδιος χρησιμοποιεί. Με αποτέλεσμα οι διαφωνίες να είναι έντονες και συχνές.

Το σίγουρο είναι πως πολιτισμός είναι τα κατορθώματα του ανθρώπου που οδηγούν στην ''καλλιέργεια'' του πνεύματός του. Άρα, πολιτιστικά επιτεύγματα δεν μπορούν να θεωρηθούν τα όπλα ή άλλα τεχνολογικά επιτεύγματα που στην ουσία δημιουργούν μεγαλύτερο κακό παρά καλό, διότι καθετί που μπορεί να στραφεί ενάντια στον άνθρωπο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πολιτισμός (πράγμα που πολλά άτομα ισχυρίζονται πως ισχύει). Συμπεραίνοντας θα λέγαμε πως όποιες γνώσεις και αν έχει κάποιος, η κρίση του για τον σύγχρονο πολιτισμό δεν έχει κύρος, διότι ο ρυθμός εξέλιξης του πολιτισμού δεν τον βοηθάει.

Άγγελος Νικολός, Γ2

H αναγκαιότητα της γλωσσομάθειας

Στις μέρες μας, είναι απαραίτητο όλοι οι μαθητές να γνωρίζουν τουλάχιστον μία με δύο ξένες γλώσσες. Κατά τη γνώμη μου, η γλωσσομάθεια είναι ένα πολύ σημαντικό εφόδιο για το μέλλον κάθε νέου.

Πιστεύω πως όταν ένας μαθητής ξεκινά να μαθαίνει μια ξένη γλώσσα, τότε μαζί με την καινούρια γλώσσα που ''ξεδιπλώνεται'' μπροστά του, ανοίγουν και οι πτυχές ενός άλλου πολιτισμού. Έτσι, εκτός από το να διευρύνει τους ορίζοντές του, μαθαίνει και μια καινούρια κουλτούρα, άλλες αντιλήψεις και απόψεις.

Επίσης, η καλή αλλά και πιστοποιημένη γνώση μιας δεύτερης, ξένης γλώσσας καθιστά τον οποιοδήποτε πιο κατάλληλο για μια θέση εργασίας από κάποιον άλλο που μιλά μόνο τη μητρική του γλώσσα. Έτσι, ανοίγουν περισσότερες θέσεις εργασίας για κάποιον που ξέρει παραπάνω γλώσσες , κάτι το οποίο του δίνει τη δυνατότητα να επιλέξει τις συνθήκες εργασίας του αλλά και τον βοηθά, έτσι ώστε να τον σέβονται λόγω του ότι, όταν κάποιος είναι μορφωμένος, είναι ανοιχτόμυαλος και αποπνέει κύρος και σεβασμό.

Ακόμη, η γλωσσομάθεια διευκολύνει τους πάντες όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό, διότι, όταν γνωρίζει κανείς καλά μια γλώσσα, τότε είναι πολύ πιο δύσκολο να φθαρεί. Επιπλέον, είναι αρκετά σημαντικό να έχει καθένας τη δυνατότητα να επικοινωνεί σωστά με ανθρώπους που κατάγονται από άλλες χώρες, όχι μόνο σε ταξίδια, αλλά και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, ιδιαίτερα σε περιοχές που κάθε χρόνο προσελκύουν εκατοντάδες τουρίστες, όπως τα νησιά.

Συμπερασματικά, πιστεύω πως η γλωσσομάθεια είναι ένα πολύ σημαντικό ''όπλο'' για το μέλλον καθενός. Η εκμάθηση μιας δεύτερης ξένης γλώσσας είναι απαραίτητη και επειδή δεν μπορεί ο κάθε γονιός να ανταπεξέλθει στα έξοδα ενός φροντιστηρίου, το κράτος θα έπρεπε να πάρει κάποια μέτρα, όπως να προσθέσει περισσότερες διδακτικές ώρες, γιατί ο κάθε μελλοντικός πολίτης θα πρέπει να έχει την δυνατότητα σε μια ολοκληρωμένη εκπαίδευση.

Εβελίνα Λάμπουρα, Γ2

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΟΜΑΘΕΙΑΣ

Γλωσσομάθεια είναι το να ξέρει κάποιος μία ή περισσότερες ξένες γλώσσες. Αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα για τον άνθρωπο, καθώς τον βοηθάει σε πολλά πράγματα.

Η γλωσσομάθεια προσφέρει στον άνθρωπο την ικανότητα να επικοινωνεί με άλλους ανθρώπους από διαφορετικές χώρες. Για παράδειγμα, αν κάποιος πάει στο εξωτερικό, θα μπορεί να συνομιλεί με τους ανθρώπους αυτής της χώρας.

Επιπρόσθετα, η γνώση μίας ή δύο ξένων γλωσσών εξυπηρετούν το σύγχρονο νέο να βρει εύκολα δουλειά. Επομένως, αυτό είναι αρκετά σημαντικό, αφού στην σύγχρονη εποχή υπάρχει υψηλό ποσοστό ανεργίας.

Με τη γλωσσομάθεια μπορεί κανείς να μάθει τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα της χώρας της οποίας τη γλώσσα μαθαίνει. Επίσης, μπορεί να πληροφορηθεί για τον τρόπο ζωής της χώρας. Ακόμη, αυτός που είναι γλωσσομαθής έχει την δυνατότητα να διαβάζει διάφορες πληροφορίες που σχετίζονται με τη χώρα.

Επιπλέον, με τη γλωσσομάθεια, ο νέος είναι σε θέση να διαβάζει βιβλία στην ξένη γλώσσα την οποία μιλάει. Επίσης, ο σύγχρονος νέος μπορεί να διαβάζει διάφορα λογοτεχνικά κείμενα στη γλώσσα που έχει μάθει.

Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα ότι αν κάποιος μάθει μία ή δύο ξένες γλώσσες, θα μάθει καλύτερα τη δική του. Άρα, «συμφέρει» ειδικά τους νέους να μάθουν τη δική τους γλώσσα, αλλά και άλλες ξένες γλώσσες.

Συμπερασματικά, το να είναι ένας σύγχρονος νέος γλωσσομαθής είναι απαραίτητο. Αν ο νέος μάθει τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα, θα του χρησιμεύσει σε όλους τους τομείς της ζωής του. Η γλωσσομάθεια είναι καλύτερα να προσφέρεται μέσω του σχολείου, για να μην αναγκάζονται οι γονείς να πληρώνουν σε φροντιστήρια. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει στο σχολείο να υπάρχουν περισσότερες ώρες ξένων γλωσσών και οι καθηγητές να έχουν τις κατάλληλες γνώσεις.

Νικολέτα Παργινού, Γ2

Αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο

6 Δεκεμβρίου 2008 - 6 Δεκέμβρη 2011

Τρία χρόνια απ’ την ψυχρή δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό στα Εξάρχεια. Μαθητές, φοιτητές θα τιμήσουν, την Τρίτη 6 Δεκεμβρίου τη συμπλήρωση 3 χρόνων από τη δολοφονία του, με διαδηλώσεις και αποχές σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας.

Ήταν λίγο μετά τις 9 το βράδυ του Σαββάτου, όταν ο αστυνομικός Ε. Κορκονέας, έπειτα από κάποιο διαπληκτισμό, επέστρεψε πεζός, πυροβόλησε και σκότωσε το 15χρονο Αλέξη.

Η αποχή στο σχολείο μας, δε γίνεται για κάποιο είδος τεμπελιάς, αλλά γιατί όλοι μας νιώθουμε μεγάλη λύπη για το θάνατο του Αλέξη…

Αλέξη,
Να μην «αναπαυθείς» εκεί που θα πας… Να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι, να φωνάζεις για να ακουστεί το δίκιο σου και να μας καθοδηγείς, μπας και ξυπνήσουμε ποτέ…

Το 15μελές συμβούλιο

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Με αφορμή την 38η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, θα θέλαμε να αφιερώσουμε το παρακάτω αρχειακό υλικό στη μνήμη των Ελλήνων που αγωνίστηκαν στον αντιδικτατορικό, αντιφασιστικό αγώνα. Ιδιαίτερα σε εκείνους που κινήθηκαν από αγνό ιδεαλισμό και είτε έχασαν τη ζωή τους είτε παρέμειναν στη «σιωπή» τους αρνούμενοι να «εξαργυρώσουν» την αντιδικτατορική τους δράση με θέσεις σε διάφορες μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις εντός ή εκτός Ελλάδας.

Δήλωση - Σεφέρης Γιώργος

Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω, αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.
Έτσι, από τα χρόνια εκείνα ώς τώρα τελευταία έπαψα κατά κανόνα ν’ αγγίζω τέτια θέματα. Εξ άλλου τα όσα δημοσίεψα ώς τις αρχές του 1967, και η κατοπινή στάση μου (δεν έχω δημοσιέψει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία) έδειχναν, μου φαίνεται αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.
Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, νά τι θα έλεγα:
Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.
Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου είταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο.
Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.
Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή.
Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

28 Μαρτίου 1969


(από το βιβλίο: Νέα κείμενα 2, Κέδρος 1971)

Μανώλης Αναγνωστάκης: «Φοβάμαι»

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Νοέμβρης 1983

Τάκης Σινόπουλος, «Δοκίμιο ΄73 - ΄74»

V
.........................................................................
Υπάρχει ένα παράθυρο καμωμένο κόσκινο στη φωτογραφία του δρόμου.
Τώρα η σκάλα σε διασχίζει καθέτως απ’ το υπόγειο ως τον αυχένα.
Κάποιος ανεβαίνει μ΄ ένα τρανζίστορ ρυθμικός πολλαπλασιασμός των
ειδήσεων. Στη μικρή οθόνη τα πρόσωπα εναλλάσσονται σταθερά δίχως
πολλούς θορύβους. Η εξουσία όπως πάντοτε φωτίζεται με τετραγωνισμένο
φως. Ιαχές. Το πλήθος.

Στο μεταξύ το πλήθος. Αόρατα μάτια με τρείς διαστάσεις ακτινογραφούν
εισερχομένους εξερχομένους διερχομένους. Τα περίστροφα ακίνητα βαθειά
μέσα τους σαφώς οπλισμένα.

Το πλήθος φεύγει έφυγε.

Κι εκεί σε βρήκαν αργότερα με μια ριπή (τρύπες 7-8) στη πλάτη σου ετών
ας πούμε 24 καμμιά ταυτότητα.

XII
Ταξίδι στο μεγάλο διάδρομο καταργημένος χρόνος. Όχι σκοτάδι μήτε
μισοσκόταδο μήτε και φως. Ταξίδι τα χαράματα σ’ ένα γυμνό τοπίο
σκοποβολής. Η βρύση πλένει χέρια και πουκάμισο οι εφημερίδες καταπίνουν
τις φωνές.

Αστυνομίες αμίλητες μέσα σε σκοτεινές αστυνομίες. Πρωθυπουργοί με
Σκεπασμένο πρόσωπο. Απάνω οι νόμοι σε σειρές σοφή συναρμογή και
διάταξη με τους συνήθεις αγωγούς σωλήνες σωληνώσεις πολλαπλά
κυκλώματα με θύρες διαφυγής. Κυκλοφορία παράπλευρη για τους
αξιοπρεπείς φονιάδες

Κι εσείς που ωστόσο συνεχίζετε κρατώντας προστατεύοντας στα δόντια
σας την τελευταία σας λέξη.

Το λάθος των μηχανουργών.

Από την ποιητική ενότητα «Δοκίμιο ’73-’74» του έργου Το χρονικό, 1975

Το τραγούδι της εβδομάδας

Το Γ2 προτείνει: "Φυσάει κόντρα"

Στίχοι: B।D Foxmoor, Μιχάλης Μυτακίδης
Μουσική: Active Member
Πρώτη εκτέλεση: Active Member

Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ' αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω απ' τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ' αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.

Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ'αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ' αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ' αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.

Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρώμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί
ζωής κραυγή και σε καλό να μου βγει.
Στίχοι: B.D Foxmoor, Μιχάλης Μυτακίδης
Μουσική: Active Member
Πρώτη εκτέλεση: Active Member


Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ' αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω απ' τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ' αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.

Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ'αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ' αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ' αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.

Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρώμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί
ζωής κραυγή και σε καλό να μου βγει.

Με αφορμή ένα ποίημα

«ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ»

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές αξίες για τις οποίες αξίζει να παλέψει ο σημερινός άνθρωπος και να «διαφυλάξει τις Θερμοπύλες του». Η δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό το οποίο είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας. Πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν δίκαιες πράξεις, διότι η δικαιοσύνη δίνει στον άνθρωπο την αίσθηση ότι δεν αδικείται, ότι ο νόμος εφαρμόζεται το ίδιο σε όλους, δεν φοβάται τις αδικίες.

Η δημοκρατία είναι ένα άλλο σπουδαίο αγαθό για τις μέρες μας, γιατί με τη δημοκρατία μπορούν οι άνθρωποι να πουν τις απόψεις τους ελευθέρα και να διοικούνται πάντα από τους καλύτερους που τους έχει επιλέξει η πλειοψηφία.

Το δικαίωμα στην εκπαίδευση είναι το πιο σημαντικό πράγμα για τους νέους, διότι είναι απαραίτητο να αποκτήσουν τις κατάλληλες γνώσεις που θα τους χρησιμεύσουν στη μετέπειτα ζωή τους. Η υγειονομική περίθαλψη είναι μια αξία που πρέπει να παλέψει ο σημερινός άνθρωπος, γιατί το κράτος πρέπει να μας παρέχει τις σωστές ιατρικές φροντίδες (νοσοκομεία, φάρμακα, γιατροί …)

Και τέλος πρέπει να αγωνιστούμε για την ειρήνη επειδή ο πόλεμος είναι καταστρεπτικός και χάνονται άδικα αθώες ψυχές. Όταν περισσότεροι άνθρωποι οδηγούνται από ηθικές άξιες, τότε και ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.

• Σκέψεις τις Δήμητρας Μπολέτση από το Β2, με αφορμή το ποίημα του Κ.Π. Καβάφη: «Θερμοπύλες»