"Στα καμένα" παρεούλα με το Β1 και το Β2...

 Και φέτος τα μικρά μου καλλιτεχνάκια μεγαλούργησαν... Πόσο ωραία "χρωμάτιασαν" τα καμένα του Μιχάλη Γκανά!

Τα θαλασσινά τραγούδια του Α1

Κάτι έλειπε στο ποίημα του Δροσίνη,"Θαλασσινά τραγούδια". Το βρήκαν τα παιδιά του Α1 και μας παρουσιάζουν τις εμπνεύσεις τους.

Εκεί που είμαι ήρεμη και νιώθω γαλήνη

ξαφνικά εμφανίζεται ένα χαρούμενο δελφίνι.

Και γύρω γύρω από το φάρο

τριγυρίζει ένας κάτασπρος γλάρος

και δίπλα μου στα βοτσαλάκια

κάθονται δύο παιδάκια

που με τα κουβαδάκια τους θα παίξουν

και την ηρεμία θα μου κλέψουν!

                                                                    Νεφέλη Μ.

Σε μια θάλασσα γαλήνη

έκανε κόλπα ένα δελφίνι,

και πιο πέρα κάτι γλάροι

φεγγοβολούσαν σαν φάροι.

Στην αμμουδιά κάποια παιδάκια

έπαιζαν με τα κουβαδάκια.

Όσα πήρε το καλοκαίρι από τα πρωτάκια...

Καλή μας αρχή στις δημιουργικές μας δραστηριότητες! Για να δούμε λοιπόν τί πήρε το καλοκαίρι από τα παιδιά του Α1:

και από τα παιδιά του Α2:

Πάντα ομαδικά!

Και οι ζωγραφιές:

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι...

Στους αγαπημένους φίλους που δεν είμαστε μαζί στο ταξίδι που ξεκίνησε...

Καλή ευκολία και καλή αντάμωση και πάλι!😢

Όπου μας πάει ο συνειρμός

Νυχτερινό

            

    

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού,

μια νύχτα του καλοκαιριού

δυο παιδιά βλέπουν το φεγγάρι.

Σκοτάδι, αλλά ακόμα και μέσα από το δάσος φαίνεται το φεγγάρι!

Κάτω απ’ το φως του φεγγαριού κοιτάω τα μάτια σου

και σου λέω σ’ αγαπώ…

Μια βραδιά βλέποντας το ηλιοβασίλεμα!

Εγώ και συ αγκαλιά μαζί κοιτάζοντας τ’ αμέτρητα αστέρια τ’ ουρανού,

βλέπουμε τ’ άστρα αγκαλιά τραγουδώντας τραγούδια αγαπημένα…

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού,

μόνο ντουφέκια ακούω….

Έχει πολύ σκοτάδι

και ΄γω σε σκέφτομαι κάθε νύχτα, εγώ με σένα αγκαλιά.

Μια νύχτα με ήρεμη θάλασσα και από πάνω το φεγγάρι

ν’ αφήνει σκιά πάνω στη θάλασσα

και στην άκρη ένα δέντρο…

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού

κάθονται οι λύκοι πάνω στο βράχο κι αλυχτούν.

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού θυμάμαι τα όνειρά μου…

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού

τα  δυο μας αγκαλιά να σου λέω σ’ αγαπώ

και να μεθάμε από τα φιλιά.

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού

μέσα στην πανσέληνο έκανα μπάνιο στη θάλασσα,

τ’ αστέρια φωτίζουν.

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού

δίπλα στη θάλασσα σε πρωτοσυνάντησα.

Περπατάω, σκέφτομαι αν όλα θα παραμείνουν ίδια

ή θ’ αλλάξουν…

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού

η γη λάμπει και γω  σκέφτομαι το αύριο.

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού

να σε σφίγγω σφιχτά στην αγκαλιά μου

και να σου λέω σ’ αγαπώ.

Κάτω απ’  το φως του φεγγαριού

υπάρχει ένα ζευγάρι που τραγουδάει

τραγούδια όμορφα κι ωραία,

τους ακούει η θάλασσα και χαμογελάει…

Τα παιδιά του Γ1

Όπου μας πάει ο συνειρμός

Όνειρα

                                            

Μέσα στη σιωπή της νύχτας

είδα ένα μπαλόνι.

Μέσα στη σιωπή της νύχτας σε κοιτάνε, σε ακολουθούν,

είναι ένα με τη νύχτα και το σκοτάδι

το μόνο που ακούω είναι η φωνή σου.

Όταν οι άνθρωποι κοιμούνται βγαίνουν όλα τα ζώα και νιώθουν

ελεύθερα.

Όταν όλοι κοιμούνται και κοιτάω το φεγγάρι

ακούγεται μία φωνή,

ξαφνικά ξημέρωσε…

Μέσα στη σιωπή της νύχτας

ακούγεται σαν ψίθυρος το τραγούδι της βροχής.

Ψάχνει να βρει τον έρωτά του για να μπορέσει να επιβιώσει.

Μέσα στη σιωπή της νύχτας

ένα μικρό κοριτσάκι περπατά και φοβάται

μήπως ξαναέρθει εκείνος ο τρομαχτικός κύριος

να της πουλήσει εκείνες τις καραμέλες

που σκότωσαν τον αδερφό της.

Δεν μπορεί να κοιμηθεί καθόλου…

Ούτε να συγκεντρώσει κάποια σκέψη.

Καθόμασταν και βλέπαμε τα’  αστέρια αγκαλιά.

Τα πουλιά πεταρίζουν στο σκοτάδι,

το φως της λάμπας φωτίζει το δρόμο.

Οι γάτες κυνηγιούνται στο δασάκι

και τα σκυλιά ανοίγουνε συζήτηση.

Με κυριεύουν τα όνειρά μου…

Τα αστέρια λάμπουν.

Είδα ένα όνειρο που ήμουν σε ένα φανταστικό κόσμο…

Οι σκέψεις μας είναι τόσο δυνατές που δεν μπορούμε

να βρούμε γαλήνη.

Ένας άνθρωπος μου χτυπά την πόρτα.

Είμαι σε ένα σκοτεινό μέρος

και ακούω πολύ παράξενους ήχους

σαν κάτι να έρχεται προς εμένα,

ήρθες πάλι στα όνειρά μου…

τα παιδιά του Γ2

28 Μαρτίου 2019 

Κ. Π. Κάβαφης

Κ.Π. Καβάφης : Πρόσθεσις

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Αφιερωμένο…

Για να διαβάσετε παλαιότερες αναρτήσεις πάνω στο ποίημα μας και τον ποιητή, πατήστε εδώ κι εδώ κι εδώ.