Τα haiku του Γ3 και των φίλων του...

Ενότητα 6η: Αλληλεγγύη

Όσο για τις  Μ.Κ.Ο. (Μη κυβερνητικές(;) οργανώσεις) σας παραπέμπω στο άρθρο του Ηλία Μιχαλαρέα (πατήστε εδώ).

«Όταν κι ένας από μας απουσιάζει

αργεί ένα χρόνο ο κόσμος…»

                        Γιάννης Ρίτσος

                                                                                           

Το μισό μήλο εμείς

τ'άλλο μισό αυτός ο θεόρατος κόσμος.

Το μισό μήλο εμείς

τ'άλλο μισό οι άνθρωποι.

Το μισό μήλο εσύ

τ'άλλο μισό εγώ

οι δυο μας ..

27 ΟΚΤ.1945

Ναζίμ Χικμέτ

Τα Χαϊκού του Γ1

 Η αλήθεια είναι ότι θα υπήρχε τέτοια ανταπόκριση στη συγγραφή χαϊκού δεν το περίμενα!!! Απολαυστε τα χαϊκού των μαθητών του Γ1:

Η μοναξιά είναι                     

Σαν ένα δέντρο το φθινόπωρο

Και τα δύο είναι σκληρά.

                        Στέφανος

Μέσα στο δρόμο

Η αγάπη μας σκορπά.

Ενωνόμαστε…

                   Μαρία Μ.

Κρύο το χιόνι,

Ζεστή η καρδιά μου

Εσένα νοσταλγώ.

                   Λιλιάννα

Βροχή και κρύο

Αναρωτιέμαι αν θα δω

Τον ήλιο ξανά…

                Βασίλης

Μες στα κύματα

Η καρδιά μου χάνεται

Εσένα ψάχνω.

                  Φλέανς

Φθινοπώριασε.

Έπεσες! Σήκω!

Επιλογή σου.

             Νίκος

Πεσμένα φύλλα

Όπως το φθινόπωρο

Οι σκέψεις…

           Έλενα 

Σαν παπαρούνα

και εγώ μέσα στο χάος

είμαι χαμένη…

             Χρίστινα

Λαμπερός ήλιος

σκοτεινές οι σκιές

χαμένη ισορροπία.

    Μάριος

Σε ψάχνω, λείπεις

βρίσκω τα βήματά σου

που έχουν μείνει.

         Φάτμπαρδ

Καθώς φυσάει

Ο παγωμένος αέρας

Σε περιμένω…

           Ορφέας

Το φύλλο πέφτει

όμως πάλι θα έρθει

για να δει τον ήλιο.

                 Ρίντι

Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

«Πολλές φορές πεθύμησα να γράψω το βίο και την πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ενός γέρου εργάτη πού πολύ αγάπησα» . 

Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα όνείρατα· από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολύ λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι άφησαν βαθύτερα τ' άχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρεις τέσσερεις: τον 'Όμηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και το Ζορμπά.

Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαληνό κατάφωτο μάτι -σαν το δίσκο του ήλιου- που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα· ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα· ο Νίτσε με πλούτισε με καινούριες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια· κι ο Ζορμπάς μ' έμαθε ν' αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο».

(από τον πρόλογο του συγγραφέα)

Ενότητα 4η: πόλεμος - ειρήνη

 Δε θα μπορούσα να βρω καλύτερη εισαγωγή στο θέμα από το παραπάνω απόσπασμα από την εξαιρετική ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, « ο Μεγάλος Δικτάτορας». Στο απόσπασμα αυτό ο Τσάπλιν, ως καρικατούρα του Χίτλερ, μας θυμίζει πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος μας, σε ποιες αξίες και ιδανικά θα έπρεπε να είμαστε προσανατολισμένοι, ώστε να πάψουν να υπάρχουν πλέον εικόνες σαν αυτές που ακολουθούν: 

  

Κωνσταντίνος Θεοτόκης

Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης βρέθηκε, έγραψε «ανάμεσα». Ανήκει στην κατηγορία του «μεταξύ». Μεταξύ του 19^ου και του 20^ου αιώνα. Μεταξύ του τέλους της φεουδαρχίας (όπου ανήκε και η οικογένειά του), και της αστικής μετεξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας. Μεταξύ του τέλους της αγροτικής κοινωνίας με τις παραδοσιακές δομές και της χαραυγής της βιομηχανικής κοινωνίας. Μεταξύ της αστικής διαμόρφωσης και της ανάπτυξης των σοσιαλιστικών ιδεών (τις οποίες ασπάζεται) και των εργατικών κινημάτων. Ακόμα, μεταξύ του τέλους του ρομαντισμού και της αρχής του ρεαλισμού και του νατουραλισμού στην Ελλάδα. Μεταξύ του πραγματικού και του ιδανικού ∙ μεταξύ του Πάθους και της Ανάγκης ∙ μεταξύ της ατομικής λύτρωσης και της συλλογικής δράσης. Ήταν το «μαύρο πρόβατο» της τάξης του και της οικογένειάς του. Ο κόμης που πήγε με το λαό…

Για τα βιογραφικά και το έργο του Κων/νου Θεοτόκη πατήστε εδώ.

   

Κων/νου Θεοτόκη, "Πίστομα"

Όλες οι Κορφιάτικες ιστορίες, δημοσιευμένες, εκτός από την πρώτη και την τελευταία, στο σημαντικότερο και αγωνιστικότερο περιοδικό της εποχής (Νουμάς), κατά το χρονικό διάστημα 1898-1910, έχουν για θέμα τους την προσβολή της τιμής των ηρώων, ιδιαίτερα των γυναικών και των φτωχών, από τους πλούσιους. Όλα συμβαίνουν σε μια κλειστή, περίκλειστη, καθυστερημένη και πρωτόγονη πατριαρχική κοινωνία, όπου πολυτιμότερο αγαθό θεωρείται η προσωπική τιμή του καθενός και σημαντικότερο προσόν του άντρα, και μάλιστα του φτωχού, η θαρραλέα -τις περισσότερες φορές με αιματηρή κατάληξη- αξίωση αποκατάστασης της προσβληθείσας τιμής του και η διεκδίκηση του δίκιου του. Όσο για τη γυναίκα που «πειράχτηκε» η τιμή της, ισχύει ο απαράβατος νόμος του κοινωνικού αποκλεισμού, της ταπείνωσης ή του θανάτου. Πρόκειται για έναν κόσμο σκληρό, περιχαρακωμένο, στα στενά όρια του οποίου συμπιέζονται και αποχαλινώνονται με βιαιότητα τα πάθη που δημιουργούν ο έρωτας και το συμφέρον.