Ν. Καββαδίας kuro siwo

Ο Νίκος Καββαδίας

είναι ένας ποιητής που αγαπήθηκε από πολλούς Έλληνες. Φυσικά σε αυτό βοήθησε η μελοποίηση των ποιημάτων του από αρκετούς καλλιτέχνες, ιδιαίτερα η μουσική του  Θάνου Μικρούτσικου. Έχω όμως την εντύπωση ότι δεν είναι μόνο αυτό, αλλά η δυνατότητα που δίνει στον κάθε αναγνώστη και ακροατή να ονειρευτεί ταξίδια μακρινά σε μέρη εξωτικά και όχι μόνο. Αλλά και η ίδια η παρουσία της θάλασσας, που τόσο στενά δεμένη είναι με τη ζωή αυτού του τόπου· αυτή η ζωογόνα, πλανεύτρα, πολυπρόσωπη, μυστηριακή δύναμη, απέραντη… Τα ποιήματα του Ν. Καββαδία γεμάτα με εικόνες γίνονται τα δικά μας καράβια που μας ταξιδεύουνε σε τόπους μακρινούς κι ονειρεμένους.  Η λαχτάρα γι’ αυτά είναι εκείνη που μας έδεσε με το έργο του Καββαδία:          «μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε

 κι ο ήλιος πάλι μόνους να μας βρίσκει…»

(Και πόσο μεγάλη ανάγκη τα έχουμε τώρα…)

    Και μια προσωπική εξομολόγηση. Για μένα αυτά τα ποιήματα/τραγούδια είναι η εφηβεία μου, τα μουσικά σχήματα της πρώτης περιόδου του Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου Θεσσαλονίκης, τα φεστιβάλ μου, οι παρέες μου με τις κιθάρες μας μεταμεσονύχτια ψηλά στα κάστρα και στις παραλίες τις Χαλκιδικής, είναι η νεότητά μου, τα χρόνια στην Αμοργό όπου αρκετοί από αυτούς τους στίχους βρήκαν την πραγματική τους διάσταση,  είναι ένα κομμάτι της ζωής μου που το αναπολώ γλυκά, νοσταλγικά με αγάπη, αλλά και με μεγάλη εσωτερική ικανοποίηση και χαρά που το έζησα…

  

Τώρα που τελειώνουμε λοιπόν, σας εύχομαι να ταξιδέψετε πολύ στη ζωή σας, γιατί τα ταξίδια είναι το μόνο αληθινό σχολείο, το σχολείο της ζωής…

Αφιερωμένο:

 

Αν θέλετε να διαβάσετε και να ακούσετε  για το Νίκο Καββαδία πατήστε εδώ.

Τα αντιπολεμικά τραγούδια του Γ2

Φαίη Τ. : Bob Dylan, “Masters of war”. Το «Masters of war» είναι το αγαπημένο μου αντιπολεμικό τραγούδι λόγω των στίχων του, οι οποίοι έχουν βαθύ νόημα και μιλούν γι’  αυτούς που κάνουν τους πολέμους μόνο για το συμφέρον τους. Επίσης , υπάρχουν δύο στίχοι που μου αρέσουν πολύ και είναι:       
                               A world war can be won
                               You want me to believe

Μ. Αναγνωστάκης, Στο παιδί μου

 

Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες. (Στόχος, 1970)

  Ο Μανώλης Αναγνωστάκης τοποθετείται στην πρώτη μεταπολεμική γενιά της νεοελληνικής ποίησης, γενιά που σημαδεύτηκε από τον χαρακτηρισμό ποίηση της ήττας, καθώς πολλοί δημιουργοί της διέγραψαν την πορεία από την αισιόδοξη πίστη στο κομμουνιστικό όραμα στην απαισιοδοξία που προέκυψε από τη διάψευση των προσδοκιών τους. Η ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη δεν είναι απαισιόδοξη. Όσο κι αν οι στίχοι του φτάνουν κάποτε στην απελπισία, στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται ένα φως που μοιάζει περισσότερο με την αναλαμπή της αυγής και λιγότερο με το λυκόφως. Η δύναμη του ποιητικού του έργου, υπερβαίνοντα τις κομματικές ταμπέλες, κατάφερε να εκφράσει την αβεβαιότητα, την αποξένωση, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης εποχής.

Οι φανταστικές ιστορίες του Α2

    Στα πλαίσια της ενότητας 6 στο μάθημα της Γλώσσας, τα παιδιά του Α2, αφού «έπαιξαν» με εξπρεσιονιστικούς πίνακες ζωγραφικής και ένιωσαν «την περιπέτεια των γραμμών», ξεδίπλωσαν και τη δημιουργική τους φαντασία μέσα από τη συγγραφή ομαδοσυνεργατικών φανταστικών Dixit-ιστοριών.

Τα μαγικά καπέλα

     Μια ηλιόλουστη μέρα, τρία κορίτσια και δύο αγόρια αποφασίζουν να πάνε εκδρομή σ’  ένα κοντινό μικρό χωριό. Όταν έφτασαν, καθώς περπατούσαν αντίκρισαν ένα μαύρο τροχόσπιτο, το οποίο είχε ένα μεγάλο παράθυρο με κόκκινες κουρτίνες κι εκεί στεκόταν ένας πλανόδιος μάγος. Απ’  ότι ακούσαμε το όνομά του ήταν, «ο φανταστικός Θάνος». Περίεργα τα παιδιά πήγαν να παρατηρήσουν τον απίθανο μάγο. Καθώς παρατηρούσαν γεμάτοι έκπληξη και θαυμασμό τους πλησίασε ένας παράξενος χωριάτης λέγοντάς τους να μπούνε κρυφά στο τροχόσπιτο απ’  την πίσω πόρτα. Τα παιδιά, έπειτα από πολλή συζήτηση ακολούθησαν τις οδηγίες του περίεργου ξένου.

   Μπήκαν στα κρυφά μέσα στο τροχόσπιτο και αντίκρισαν ένα τραπέζι που είχε πάνω του ένα σωρό από καπέλα! Καπέλα με κάθε είδος σχέδια, με αστέρια, εικονιζόμενα πρόσωπα και σκελετούς κ.α. Πριν προλάβουν να ξεστομίσουν λέξη άρχισαν να αιωρούνται και να μιλάνε! Τα παιδιά τρομαγμένα έτρεξαν να φύγουν μα κάθε είσοδος ήταν κλειδωμένη!!

     Άκουσαν βήματα και με βιασύνη κρύφτηκαν μέσα στην ντουλάπα και κάτω από το τραπέζι. Ο μάγος ρώτησε τα καπέλα πώς ήταν η μέρα τους. Τα παιδιά κάνανε απόλυτη ησυχία. Όμως αυτή η ησυχία δεν κράτησε για πολύ καθώς απ’  την πολύ σκόνη ακούστηκε δυνατά ένα φτέρνισμα!

      Τα παιδιά μετά από αυτό αποκαλύφθηκαν και ο μάγος έμεινε αμίλητος. Επικράτησε σιωπή μέχρι που ο μάγος χαμογελαστά τους χάρισε τα καπέλα, ένα για τον καθένα. Καπέλα κάθε λογής, καπέλα που σε συμβουλεύουν, καπέλα μέσα από τα οποία μπορείς να δεις τον κόσμο των νεκρών και καπέλα που αιωρούνται, μιλάνε κ.α. Τον ευχαρίστησαν κι έφυγαν με τα καπέλα ανυπόμονοι να δουν τις δυνάμεις τους.

Συγγραφική ομάδα: «Hatland»

Ναταλία Π., Θωμάς Ρ., Βασίλης Ν.

Γιάννης Ρίτσος

Σκέψου... κι εσύ να λείπεις

Σκέψου... κι εσύ να λείπεις
«Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της, και συ να λείπεις,
να 'ρχονται οι Ανοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα, και συ να λείπεις...
να λείπεις - δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο».

Με τη μεγάλη, σπουδαία ποίησή του τραγούδησε τον άνθρωπο, την ομορφιά, την επανάσταση. Μέσα απ' τη δική του πληγή κοίταξε του κόσμου την πληγή - σφούγγισε το δάκρυ του κόσμου και το έκανε τραγούδι... Για να σμίξει τον κόσμο... Χέρι - χέρι με το λαό μας σήκωσε ο ίδιος το σταυρό του, σε όλους τους τόπους των μαρτυρίων και των βασανιστηρίων. Και έμεινε όρθιος, αλύγιστος, ασυμβίβαστος... Γιατί όλα αυτά που βίωσε στη μακρόχρονη δημιουργική του πορεία ήταν συνειδητή επιλογή ζωής...

Ο αγαπημένος μας Γιάννης Ρίτσος είναι πάντα εδώ... Μέσα από τους στίχους, το ήθος, τις αξίες που δίδαξε. Μέσα από τα τραγούδια - καρποί της γόνιμης συνάντησής του με Έλληνες συνθέτες. Θα είναι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχει λείψει, θα είναι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο, τον οποίο τόσο αγάπησε και άλλο τόσο ο κόσμος τον αγάπησε. Αμετανόητα άνθρωπος και αθεράπευτα θνητός, με τόλμη και πίστη, με υπερηφάνεια και σθένος διήνυσε τον αιώνα μας παρηγορητικά και δοξαστικά, μιλώντας σε όσους ακούν και σε όσους δε φοβούνται να ακούσουν.

Τον θυμόμαστε πάντα τον Γιάννη Ρίτσο... Εκείνον, που αγάπησε πολύ την ποίηση και μέσα απ' αυτήν τραγούδησε τον άνθρωπο, την ομορφιά, την επανάσταση. Αυτόν που δίδαξε ήθος, αξίες, ρωμαλέα στάση ζωής. Και η ανάγκη μας να σμίξουμε με τα όσα μας άφησε, να καταφεύγουμε στη σπουδαία ποίησή του μεγαλώνει στους δύσκολους καιρούς μας. Γιατί ήταν αυτός, που απ' την πληγή του κοίταξε του κόσμου την πληγή.. Που μίλησε για τα... δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, για τις... πέτρες που δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήματα. Που αφουγκράστηκε μια νύχτα το λυγμό της ανθρωπότητας... Που σφούγγισε το δάκρυ του κόσμου και το έκανε τραγούδι για να σμίξει τον κόσμο.

«Πίσω από τα πράγματα κρύβομαι για να με βρείτε,/

αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα./

Θ' αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου./

Θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας».

17 Μαρτίου: Να μη ξεχάσω...

Το Νικόλα Άσιμο που παραμένει τραγικά επίκαιρος…

Guernica - "Τα ζα"

                         

Ο Στράτης Μυριβήλης με το μυθιστόρημά του Η ζωή εν τάφῳ θέλει να καταδικάσει τις φρικαλεότητες και τον παραλογισμό του πολέμου, έναν πόλεμο – τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οποίο τον έζησε και ο ίδιος μέσα στα χαρακώματα στο μέτωπο της Μακεδονίας. Ο Μυριβήλης χρησιμοποιώντας το «προσωπείο» του λοχία Αντώνη Κωστούλα ανασύρει τις προσωπικές του μνήμες και μιλά για τον πόλεμο. Ο λοχίας Κωστούλας, ευρισκόμενος στα χαρακώματα του μακεδονικού μετώπου, γράφει συνεχώς επιστολές με νοερό αποδέκτη την αγαπημένη του που ζει στη Λέσβο. Αυτές οι επιστολές (συνολικά 56), που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένα είδος ανταποκρίσεων από το μέτωπο ή ένα είδος προσωπικού ημερολογίου, αποτελούν το υλικό που συνθέτει την αφήγηση στο πεζογράφημα.

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα θεματικό κέντρο είναι η αγριότητα και ο παραλογισμός του πολέμου όχι μόνο για τους ανθρώπους αλλά και τα ανυπεράσπιστα ζώα.

Το συγκινητικό «ευχαριστώ» των Αμερικανών στρατιωτών στα άλογα τους...