Παιδιά ενός "κατώτερου" Θεού...

Εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως ζουν υπό άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες. Το βιοτικό επίπεδο στα μέρη όπου ζουν είναι τόσο χαμηλό, ώστε φτάνουν στο σημείο να μην έχουν καν οι οικογένειες τους τα στοιχειώδη αγαθά για την επιβίωσή τους. Σε αντίθεση με τα παιδιά του δυτικού κόσμου, τα οποία ζουν μέσα στην πολυτέλεια και την ανιαρή συνήθεια να βασίζονται μόνο στα υλικά αγαθά, αυτά τα παιδιά, του λεγόμενου ως «τρίτου κόσμου» δεν έχουν καν το δικαίωμα στην υγεία.

Τα παιδιά του δυτικού κόσμου, με καλύτερο επίπεδο ζωής, μπορούν να ζουν ξέγνοιαστα χωρίς την ανησυχία και την ανασφάλεια που νιώθουν τα παιδιά που βιώνουν καθημερινά συνθήκες πολέμου και ανεξέλεγκτης βίας. Tα παιδιά της Ευρώπης έχουν το δικαίωμα και θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να έχουν πρόσβαση στην υγεία και την μόρφωση, να έχουν καθημερινά ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι και να παίζουν ανέμελα με τους φίλους τους το απόγευμα. Γκρινιάζουν και κλαίνε, όταν οι γονείς τους αρνούνται να τους πάρουν ένα παιχνίδι, την ώρα που ένα άλλο παιδί στην Αφρική πεθαίνει από ασιτία. Ζητάνε και πολλές φορές απαιτούν από τους γονείς τους πράγματα που για κάποια άλλα παιδιά είναι απλά ένα όνειρο, ζουν σε σπίτια υπερπολυτελή και χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο για διανύσουν μια απόσταση λίγων μόλις μέτρων. Πετάνε καθημερινά το φαγητό, το οποίο θα μπορούσε να σιτίσει ένα ολόκληρο χωριό στην Αφρική. Αυτή είναι περίπου η πραγματικότητα και η καθημερινότητα των παιδιών στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Σε αντίθεση, τα παιδιά του «τρίτου κόσμου» δεν έχουν καν τα βασικά. Στομάχια βρεφών τουμπανιάζουν από την ασιτία και 10.000 παιδιά κάθε χρόνο χάνουν την ζωή τους από εκρήξεις ναρκών. Η λέξη «ασφάλεια» για πάνω από 2 εκατομμύρια παιδιά που έχασαν την ζωή τους από ένοπλες συγκρούσεις την τελευταία δεκαετία ήταν άγνωστη. Το ίδιο ισχύει και για 6 εκατομμύρια που τραυματίστηκαν, 1 εκατομμύριο που έμειναν ορφανά και 12 εκατομμύρια που έμειναν άστεγα. Εκατομμύρια, εκατοντάδες παιδιά καθημερινά βιώνουν καταστάσεις ακραίας βίας μπροστά στα μάτια τους, βλέπουν τους ίδιους τους τους γονείς να σκοτώνονται χωρίς να έχουν την δυνατότητα να κάνουν κάτι. Το μέλλον τους κρίνεται αβέβαιο και σημαδεύεται ανεπανόρθωτα από το φόβο και την ανασφάλεια, χάνουν το νόημα της ζωής και περνάνε σε μια μοίρα την οποία δεν επέλεξαν εκείνα. Οι λέξεις «ξεγνοιασιά, μόρφωση και υγεία» τους ακούγονται σαν ένα άπιαστο όνειρο, κάτι εξωπραγματικό και πραγματικά δύσκολο να φτάσουν. Όλα τα παιδιά του κόσμου έχουν το δικαίωμα να ζήσουν μια ομαλή παιδική ηλικία...αυτά όμως είναι σαν να γεννήθηκαν, για να περάσουν τα παιδικά τους χρόνια μέσα στην αβεβαιότητα και την δυστυχία του πολέμου.

Πραγματικά ακόμα πιστεύεις πως η ζωή σου δεν σε γεμίζει και πως το να πετάς μια φέτα ψωμί είναι ένα απλό ζήτημα; Πως το να πηγαίνεις σχολείο και να μπορείς να έχεις πρόσβαση στην υγεία είναι κάτι δεδομένο που ισχύει για όλους; ΟΧΙ! Προσπάθησε να το αλλάξεις!

Λευκή Κοντίνη, Γ1

Όταν τα έργα τέχνης επικοινωνούν...

Οι γάιδαροι δεν ήξεραν από αεροπλάνα. Ήτανε κιόλας τόσο σύγκορμα παραδομένοι στη χαρά της ζωής, που δεν τους απόμενε καιρός να προσέξουν τίποτ’ άλλο.

Σε λίγο η λαγκαδιά βόγγησε βαριά από μια σειρά εκρήξεις και σουβλερές σφυριξιές. Ήταν ένα σωστό μακελειό αθώων. Τα ζα ξεκοιλιάστηκαν, σφάχτηκαν πάνω στο τρυφερό χορτάρι, αγκρισμένα μέσα στο μεθύσι της γεννητικής τους χαράς. Ψοφούσαν κι αναστέναζαν σαν άνθρωποι. Πέφτανε χάμου και ξεψυχούσαν σιγά σιγά, γύριζαν το λαιμό τους κοιτάζοντας λυπητερά τα εντόσθιά τους, που σάλευαν σαν κοκκινωπά φίδια ανάμεσα στα πόδια τους. Κουνούσαν απάνω-κάτω τα χοντρά τους κεφάλια δίχως να καταλαβαίνουν τίποτα. Ανετρίχιαζαν,τρέμανε τα ρουθούνια τους, ανοίγανε τα πλατιά χείλια ξεσκεπάζοντας τα δόντια τους και σερνότανε με τσακισμένα πόδια. Πεθαίνανε στο τέλος βρέχοντας τα λουλούδια με το αίμα τους, και τα μεγάλα μάτια τους ήταν γεμάτα απορίες και πόνους. Ένα γαϊδουράκι με τσακισμένη τη ραχοκοκαλιά χαμόσερνε καμιά δεκαπενταριά μέτρα το κορμί του, ακουμπώντας μόνο στα μπροστινά του πόδια. Κατόπι αναδιπλώθηκε, γύρισε το κεφάλι προς τη μεγάλη λαβωματιά του κι αγκομαχούσε πολλήν ώρα ώσπου να παραδώσει.

Ένας ημιονηγός, μόλις άρχισε ο βομβαρδισμός, βάλθηκε να τρέχει σαστισμένος. Βαστούσε γερά το χαλινάρι του γαϊδάρου κι έτρεχε σαν τρελός. Έφτασε έτσι ως τ’ αμπριά των Φραντσέσκων ψωμάδων. Εκεί πια, μέσα στα γιούχα της φανταριάς, πήρε είδηση πως έσερνε πίσω του το κεφάλι του γαϊδάρου θερισμένο απ’ το λαιμό.

Μέσα στα κλειδωμένα δόντια του το ζο κρατούσε ακόμα μια τούφα κίτρινες μαργαρίτες ματωμένες.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη, "Η ζωή εν τάφω"

Ιστορίες του παππού από τον πόλεμο...

Κατά την περίοδο 1930 - 1945 πολλοί άνθρωποι ήταν ιδιοκτήτες ζώων, επειδή ήταν πολύ χρήσιμα στις γεωργικές αλλά και άλλες επαγγελματικές δουλειές. Ένας από αυτούς ήταν και ο προπάππος μου Νικόλαος Μπάνος, ο οποίος ασκούσε τη δουλειά του μεταφορέα. Κυρίως μετέφερε τροφές (καλαμπόκι, αλεύρι) κ.α. Για να κάνει καλυτέρα τη δουλειά του, αγόρασε ένα άλογο, ουγγρικό στη ράτσα, ώστε να αντέχει τα μεγάλα βάρη, αφού η διαδρομή ήταν από τις Νυμφές στην Πόλη της Κέρκυρας και πίσω.
Κατά την έναρξη του Β' Παγκόσμιου πολέμου το Ελληνικό κράτος έστειλε ανακοίνωση ότι θα στρατολογήσουν τα ζώα, για να πάνε στον πόλεμο, να κουβαλάνε πολεμοφόδια και φαγητό στους στρατιώτες. Με την υπογραφή του προπάππου μου, αλλά και όλων των ιδιοκτητών, ήρθαν και πήραν τα ζώα από το χωριό, για το καλό της πατρίδας. Μετά τη λήξη του πολέμου το κράτος έστειλε γράμμα στον προπάππο μου ότι το άλογο είχε σκοτωθεί από γερμανικά πυρά. Τότε του έστειλαν μια άδεια άσκησης επαγγέλματος, ώστε να καταφέρει να συνεχίσει τη δουλειά του. Αγόρασε ένα λεωφορείο, το οποίο το ονόμασε «Πούλια», προς τιμή του αλόγου του, το οποίο ονομαζόταν έτσι.

Σπύρος Μπάνος, Γ2

Σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή το απόσπασμα:

«Τα ζα» του Στράτη Μυριβήλη

Το κείμενο με έκανε να σκεφτώ τί περνάνε τα ζώα στον πόλεμο. Δεν είχα ξανασκεφτεί πως ο πόλεμος και ειδικά οι βομβαρδισμοί καταστρέφουν ολόκληρα οικοσυστήματα. Λυπάμαι τα ζώα που εμπλέκονται στις αδικίες των ανθρώπων, χωρίς να έχουν επιλογή και χωρίς να ξέρουν τί τους γίνεται. Το κείμενο παρουσιάζει τον πόλεμο και τις συνέπειες του πολέμου με ρεαλιστικό τρόπο, όχι σαν τις ταινίες που τον παρουσιάζουν σαν να είναι κάτι συναρπαστικό.

Σοφία Πουλιάση, Γ3

Οι σκέψεις που μου δημιουργούνται με αφορμή το κείμενο, είναι πως θύματα στον πόλεμο δεν είναι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα ανυπεράσπιστα ζώα. Επίσης, με κάνει να σκεφτώ και να αναλογιστώ το γεγονός ότι ο πόλεμος έχει καταστροφικές συνέπειες για τη φύση και για όλα τα όντα. Τα συναισθήματα που ένιωσα με αφορμή το κείμενο είναι θλίψη, πόνος και συμπόνια για όλα γενικότερα τα θύματα του πολέμου και οργή γι’ αυτούς που ξεκινούν πολέμους για προσωπικά συμφέροντα και φιλοδοξίες.

Εβελίνα Λάμπουρα, Γ2

Σχολικό πρωτάθλημα σκάκι 2012

Την Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012, πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας για δεύτερη χρονιά ενδοσχολικό πρωτάθλημα στο σκάκι. Η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη και ο ανταγωνισμός έντονος. Με αυτοσυγκέντρωση, αλλά και με πολλά μεταξύ τους πειράγματα οι μαθητές διαγωνίστηκαν και ανταμείφθηκαν με βραβεία για την προσπάθειά τους. Νικητής αναδείχθηκε ο Αριστείδης Κ. από την Α' Γυμνασίου. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν και ιδιαίτερα στον πρωταθλητή Αριστείδη!

Σκέψεις και προβληματισμοί για το μέλλον...

Ευρωπα'ι'κή Συνείδηση

Όταν το 1980 η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπα'ι'κή Κοινότητα όλοι ήταν περήφανοι που μετά από αρκετή προσπάθεια κατάφεραν να ανήκουν στην Ευρωπα'ι'κή Κοινότητα. Το ερώτημα είναι: «συνεχίζουμε να αισθανόμαστε περήφανοι για την Ευρωπα'ι'κή μας ταυτότητα» ;

Κατά την προσωπική μου γνώμη , έχουμε όλοι πάψει να νιώθουμε αίσθημα τιμής και υπερηφάνειας για τη συμμετοχή μας στην Ευρωπα'ι'κή Ένωση . Ειδικά εγώ ως Ευρωπαία πολίτης νιώθω τρομερά απογοητευμένη και λυπημένη αλλά και υποχείριο όλων των οργάνων που βρίσκονται στην εξουσία σε κρατικό αλλά και Ευρωπα'ι'κό επίπεδο .

Πιστεύω πως θα έπρεπε όλοι να σταματήσουν να είναι στενόμυαλοι και να ανατρέψουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σχεδόν όλοι οι πολίτες της Ευρώπης. Θα έπρεπε να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να σταματήσουμε να καθόμαστε να μας εκμεταλλεύονται . Επίσης , θα έπρεπε να διεκδικήσουμε όλα μας τα δικαιώματα και να ξεφύγουμε από την αδράνεια και την απάθεια που μας χαρακτηρίζει.

Τέλος , πιστεύω πως όλοι βρισκόμαστε στην ίδια απεγνωσμένη και πιεστική κατάσταση και πως θα έπρεπε να κάνουμε κάτι για να ξεφύγουμε.

Εβελίνα Λάμπουρα, Γ2

Ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αισθάνομαι τη μεγαλύτερη υπερηφάνεια, αν σκεφτεί κανείς την κατάσταση που επικρατεί σήμερα! Ο θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιουργήθηκε για να είναι όλες οι χώρες, οι οποίες είναι ενταγμένες σ’ αυτήν, σαν μία, κάτι τέτοιο σίγουρα δεν συμβαίνει στις μέρες μας. Όλες οι χώρες σαν μία … βλέποντας κάποιος το τι συμβαίνει θα έλεγε ότι μόνο αυτό δεν ισχύει!

Αντίθετα οι « μεγάλες» - δυνατές χώρες επιβάλλονται στις «μικρές» και «ισοδύναμες» χώρες, για να τις έχουν «δικές τους». Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε επίσης, για να είναι μια μεγάλη δύναμη απέναντι στις ΗΠΑ. Ούτε αυτό όμως συμβαίνει, καθώς η Αμερική ουσιαστικά κυριαρχεί και πάλι.

Συνοψίζοντας, όλα στην Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργούν με βάση το συμφέρον των «μεγάλων» και οι πιο αδύνατοι είναι απλά τα «πιόνια» τους που τα χειρίζονται, όπως τους βολεύει καλύτερα.

Ντριόλα Οσμάνη, Γ2

Η Ευρώπη είναι ένα σύνολο ισχυρών και αδυνάτων κρατών που σίγουρα εντυπωσιάζει. Οι οικονομικές της δυνατότητες σίγουρα είναι τεράστιες. Αυτή η ένωση διαφορετικών λαών που απλώνονται σε ένα τεράστιο γεωγραφικό χώρο καταρχάς εντυπωσιάζει, αλλά η διαφορετικότητα μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα.

Εγώ ως ευρωπαίος πολίτης αισθάνομαι τυχερός που γεννήθηκα σε αυτή την ήπειρο και οικονομικά ισχυρός, αφού η Ευρώπη είναι από τα πιο πλούσια μέρη στον κόσμο. Βιομηχανία, σύγχρονες τεχνολογίες και καλλιέργειες προϊόντων με κάνουν να αισθάνομαι αυτάρκης. Όμως σήμερα, εγώ ως Έλληνας βιώνω μια κρίση οικονομική και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να με βοηθήσει. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και το μέλλον της Ευρώπης θα δούμε πιο θα είναι!!!

Δήμητρα Μπολέτση, Γ2

Che fece .... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Ο Κ. Π. Καβάφης δίνει μεγάλη βαρύτητα στο ΌΧΙ. Σε πολλά και διάφορα διλήμματα, για τα οποία πρέπει να πάρουμε απόφαση, πιο εύκολο είναι το ΝΑΙ, το οποίο ισοδυναμεί με συμβιβασμό. Για να μην έρθει κανείς σε σύγκρουση με μια συγκεκριμένη κατάσταση, λέμε από πίεση το ΝΑΙ.

Αντίθετα το ΌΧΙ βγαίνει πιο δύσκολα, πιο βασανιστικά, γιατί μπορεί να έρθουμε σε σύγκρουση με κάποιον άλλον, να τον στεναχωρήσουμε και να τον απογοητεύσουμε, αλλά και για να μην καταπατήσουμε τις αξίες, τις αρχές και τα πιστεύω μας
Το ΌΧΙ κρύβει μέσα του μια προσπάθεια αλλαγής, επιβάλλοντας έτσι τη συνείδηση, τις αξίες, τις αρχές και τα πιστεύω μας.

Πωλίνα Πορφύρη, Γ2

Μέσα στη σκόνη του χρόνου...

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη•
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική•
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε•
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα• είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΞΥΛΟΥΡΗ

Ο Νίκος Ξυλούρης ή Ψαρονίκος, (7 Ιουλίου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 1980) γεννήθηκε το 1936, στο ορεινό χωριό Ανώγεια του Ρεθύμνου της Κρήτης από οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες. Στα πέντε του χρόνια, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό του, ξεριζώθηκε από τον τόπο του μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου όπου παρέμειναν μέχρι και την απελευθέρωση της Κρήτης.

Σε νεαρή ακόμα ηλικία με τη βοήθεια του δασκάλου του κατάφερε να πείσει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα και πολύ γρήγορα άρχισε να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του αποφάσισε να μετακομίσει στο Ηράκλειο και έπιασε δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κάστρο". Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως τα περίμενε γιατί βρέθηκε αντιμέτωπος με τη "μόδα" της Ευρωπαϊκής μουσικής, κάτι τελείως ξένο για αυτόν. Τα έσοδα του μόλις και μετά βίας έφταναν να τον συντηρήσουν και πέρασε δύσκολες εποχές.

Η αναγνώριση του στην Αθήνα
Το 1969 ηχογράφησε με μεγάλη επιτυχία το δίσκο "Ανυφαντού" και λίγους μήνες αργότερα εμφανίστηκε και πάλι σε Αθηναϊκό μουσικό κέντρο. Οι καταστάσεις όμως πλέον είχαν ωριμάσει και ο κόσμος τον υποστήριζε περισσότερο. Έτσι μετακόμισε και πάλι στην Αθήνα. Γνώρισε τον ποιητή και σκηνοθέτη Ερρίκο Θαλασσινό ο οποίος αποφάσισε να τον συστήσει στο Γιάννη Μαρκόπουλο και έτσι ξεκίνησε μια λαμπρή συνεργασία με το δίσκο "Χρονικό" και τα "Ριζίτικα". Παράλληλα γνωρίστηκε με τον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας COLUMBIA και έγιναν κουμπάροι.

Τα χρόνια της δικτατορίας
Το 1971 ξεκίνησε κοινές εμφανίσεις με το Γιάννη Μαρκόπουλο στη μπουάτ "Λήδρα" και η φωνή του έγινε σύμβολο της αντίστασης. Συνεργάστηκε στενά, εκείνα τα χρόνια, με τον Θρακιώτη τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια στις μπουάτ της Πλάκας και σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα
Το καλοκαίρι του 1973 τραγούδησε στο θεατρικό έργο "Το μεγάλο μας τσίρκο" με πρωταγωνιστές τον Κώστα Καζάκο και τη Τζένη Καρέζη στο θέατρο «Αθήναιον».

Το τέλος
Ο Νίκος Ξυλούρης στην ακμή της καριέρας του αντιλήφθηκε ότι έχει καρκίνο. Μετά από μεγάλο αγώνα, πολλαπλές εγχειρήσεις και αρκετή ταλαιπωρία έχασε τη μάχη στο Νοσοκομείο Πειραιώς στις 8 Φεβρουαρίου 1980 σε ηλικία μόλις 44 χρονών. Με τη φωνή και το ήθος του σημάδεψε τα χρόνια της χούντας, την αντίσταση σε αυτήν, αλλά και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Όπως ο ίδιος έλεγε μετά τη μεταπολίτευση, αναφερόμενος στους ανθρώπους της μουσικής βιομηχανίας "εγώ τους ίδιους ανθρώπους έβλεπα να κανονίζουν επί χούντας, τους ίδιους βλέπω και τώρα".

Δισκογραφία
• Μια μαυροφόρα που περνά (1958)
• Ανυφαντού (1969)
• Ο Ψαρονίκος (1970)
• Μαντινάδες και χοροί (1970)
• Χρονικό (1970) σε ποίηση Κ.Χ. Μύρη
• Ριζίτικα (1971)
• Διάλειμμα (1972)
• Ιθαγένεια (1972) σε ποίηση Κ. Χ. Μύρη
• Διόνυσε καλοκαίρι μας (1972)
• Ο τροπικός της Παρθένου (1973)
• Ο Ξυλούρης τραγουδά για την Κρήτη (1973)
• Ο Στρατής Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους (1973)
• Περήφανη ράτσα (1973)
• Ακολουθία (1974)
• Το μεγάλο μας τσίρκο (1974) θεατρικό του Ιακ. Καμπανέλλη
• Παραστάσεις (1975)
• Ανεξάρτητα (1975)
• Κομέντια, η πάλη χωρικών και βασιλιάδων (1975)
• Καπνισμένο τσουκάλι (1975) σε ποίηση Γ.
• Τα που θυμούμαι τραγουδώ (1975)
• Κύκλος Σεφέρη (1976)
• Ερωτόκριτος (1976) βασισμένο στο έμμετρο μυθιστόρημα του Β Κορνάρου
• Η συμφωνία της Γιάλτας και της πικρής αγάπης (1976)
• Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι (1977) σε ποίηση Δ. Σολωμού
• Τα ερωτικά (1977)
• Τα Ξυλουρέικα (1978)
• Τα αντιπολεμικά (1978)
• Σάλπισμα (1978)
• 14 χρυσές επιτυχίες (1978)

Μετά Θάνατον Δισκογραφία
• Τελευταία ώρα Κρήτη (1981)
• Νίκος Ξυλούρης (1982)
• Πάντερμη Κρήτη (1983)
• Ο Δείπνος ο μυστικός (1984)
• Σταύρος Ξαρχάκος: Θεατρικά (1985)
• Ο Γιάννης Μαρκόπουλος στον ελληνικό κινηματογράφο (1988)
• Η συναυλία στο Ηρώδειο 1976 (1990)
• Το χρονικό του Νίκου Ξυλούρη (1996)
• Νίκος Ξυλούρης (2000)
• Η ψυχή της Κρήτης(2002)
• Ήτανε μια φορά...(2005)
• Του Χρόνου Τα Γυρίσματα (2005)

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιλέξει κανείς κάποιο από τα τραγούδια του. Εμείς επιλέξαμε ένα από τα πολλά, γιατί «τούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγά» ο λόγος αυτών των ποιητών μας είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητος…