Στα καμένα

Έλα να πάμε στα καμένα,
στον Υμηττό και στην Αυλώνα,
πουλιά και πεύκα συλλογίσου
ενός καμένου παραδείσου,
δέντρα που ήτανε φαντάσου
και στη σκιά τους ξεκουράσου.

Έλα και πάρε με μαζί σου
στην κυριακάτικη εκδρομή σου,
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου,
στις εκβολές του παραδείσου.

Έλα να πάμε στα καμένα,
δε μας χωράει πια το σπίτι,
έρχονται δύσκολες ημέρες
μουτζουρωμένες σαν Δευτέρες,
έρχονται φλόγες απ' τα δάση
και μια φωτιά να μας δικάσει,
μέσα στο πύρινό της χνότο,
από τον έσχατο ως τον πρώτο.

Έλα να βγούμε απ' το σπίτι
ξανά σε δρόμους και πλατείες,
πάρε και τα παιδιά μαζί σου
εδώ, στο χείλος της αβύσσου
κι άφησε μόνη στο τραπέζι
την τηλεόραση να παίζει,
να δείχνει έγχρωμο τον πόνο
δίπλα σ' ένα φιλέτο τόνο,
να δείχνει φονικά και φλόγες,
τσόντες, πολιτικούς και ρώγες,
ενώ εμείς θα 'χουμε φτάσει
στο σταυροδρόμι του εξήντα
με τα παιδάκια μας στον ώμο,
για να μας δείχνουνε το δρόμο.

Μ. Γκανάς, Στίχοι, Μελάνι

Τί να παίξω στα παιδιά

Η καινούρια σχολική χρονιά ξεκινά με τις δυσκολίες της και κάπως αμήχανα. Τα βλέμματα των παιδιών αποκαλύπτουν τα πάντα, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες πλέον δεν κρύβονται. Κι αυτά τα μάτια πάντα διεισδυτικά ζητούν να μάθουν από σένα ένα «γιατί»; Τότε μη ξέροντας τι να πεις και τι απαντήσεις ξεκινάς κάπως έτσι τη χρονιά σου…

Τα παιδιά ξέρουν και ζητούν να μάθουν...

Αυτό που σίγουρα δε θα έλεγε είναι: «Λεφτά υπάρχουν…», γιατί…δεν υπάρχουν! Και όταν σου λείπουν τα λεφτά, τότε μάλλον θα σου λείψει και το μέλλον ή μάλλον το καλό μέλλον! Αντιθέτως, δε νομίζω να μην είπε κάτι, αφού, άμα διαβάσει κανείς το ποίημα, τα λέει όλα από μόνο του.
                                                                                                          Άρης Κούρτης, Β1


Κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να παραδεχτεί μπροστά στα ερευνητικά μάτια των παιδιών το λόγο για τον οποίο δεν λένε οι μεγάλοι την πλήρη αλήθεια για την πραγματικότητα. Γιατί δεν προσπαθούν να βελτιώσουν τις καθημερινές συνθήκες ζωής; Γιατί συμβιβάζονται με την ανισότιμη μεταχείριση των ανθρώπων, την άνιση κατανομή του πλούτου και την άδικη υποβάθμιση ατόμων και περιοχών;
                                                                                                   Χριστιάνα Μπούχουρη, Β2

Το μέλλον που φτιάχνεται για μας είναι σαν ένα τούνελ χωρίς διέξοδο, από το οποίο δε βγαίνει κανείς εύκολα και όταν αρχίζει να το ακολουθεί βαριές σκέψεις γεμίζει το μυαλό του. Έτσι χαρακτηρίζω εγώ την οικονομική κρίση που περνάμε τώρα. Γι’ αυτά θα ήθελα να μιλήσετε κύριε Σαββόπουλε και να αφήσετε την αμηχανία που νιώθετε.
                                                                                                           Αγγελική Ρίζου, Β2


Ο κύριος Σαββόπουλος νιώθει μια αμήχανη σιωπή, επειδή ξέρει κάποιες άσχημες αλήθειες, έτσι νιώθει ένοχος και αυτός για τον κόσμο, τον οποίο θα παραδώσει στα παιδιά. Κάτι το οποίο θα ήθελα να πει είναι ότι οι άνθρωποι παρόλο που ξέρουν ότι με αυτά που κάνουν ρυπαίνουν το περιβάλλον, συνεχίζουν ακάθεκτοι για μια πιο «άνετη» ζωή.
                                                                                                         Γιώργος Πεπόνης, Β2
                                                                                                          

Ποιητικές δοκιμές...

Άνοιξη Φόνισσα

Είσαι νεράιδα αέρινη
λούζεσαι κάθε βράδυ
στον καταρράκτη
του μαγικού σου κόσμου,
κάτω απ' την πανσέληνο.

Αερικό, υπεράνω πάσης υποψίας,
τριγυρνάς τη νύχτα
χορεύοντας στο λυκόφως.
Πλέκεις την πλεκτάνη σου.

Εποχή του έρωτα
σκορπάς χαρά σαν έρθει η αυγή.
Κοκκινίζεις στα μάγουλα των νέων
και ανθίζεις τα λουλούδια.

Μα σαν ο ήλιος δύσει
και το φεγγάρι μεσουρανήσει,
σαν σκιά του σκότους
καταφέρνεις κάθε βράδυ
να θυσιάζεις στο βωμό σου
άλλη μια φορά την αγάπη.

Νυχτώνει,
κι άλλο "αίμα"
θα χυθεί.
Μαχαιριά.


Φεγγάρι Κόκκινο

Φεγγάρι κόκκινο
σαν το κρασί
μες στο ποτήρι μου.

Το πίνω
γουλιά - γουλιά
να μην τελειώσει γρήγορα.

Αργοσβήνει.
Να κρατούσε αυτή η νύχτα
έναν αιώνα.

Φως της μέρας
ήρθες και μου πήρες
τη στιγμή μου.

Φεγγάρι κόκκινο
γύρνα πίσω
Πότε θα σε ξαναδώ.

Ε.Κ.

Παιδιά ενός "κατώτερου" Θεού...

Εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως ζουν υπό άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες. Το βιοτικό επίπεδο στα μέρη όπου ζουν είναι τόσο χαμηλό, ώστε φτάνουν στο σημείο να μην έχουν καν οι οικογένειες τους τα στοιχειώδη αγαθά για την επιβίωσή τους. Σε αντίθεση με τα παιδιά του δυτικού κόσμου, τα οποία ζουν μέσα στην πολυτέλεια και την ανιαρή συνήθεια να βασίζονται μόνο στα υλικά αγαθά, αυτά τα παιδιά, του λεγόμενου ως «τρίτου κόσμου» δεν έχουν καν το δικαίωμα στην υγεία.

Τα παιδιά του δυτικού κόσμου, με καλύτερο επίπεδο ζωής, μπορούν να ζουν ξέγνοιαστα χωρίς την ανησυχία και την ανασφάλεια που νιώθουν τα παιδιά που βιώνουν καθημερινά συνθήκες πολέμου και ανεξέλεγκτης βίας. Tα παιδιά της Ευρώπης έχουν το δικαίωμα και θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να έχουν πρόσβαση στην υγεία και την μόρφωση, να έχουν καθημερινά ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι και να παίζουν ανέμελα με τους φίλους τους το απόγευμα. Γκρινιάζουν και κλαίνε, όταν οι γονείς τους αρνούνται να τους πάρουν ένα παιχνίδι, την ώρα που ένα άλλο παιδί στην Αφρική πεθαίνει από ασιτία. Ζητάνε και πολλές φορές απαιτούν από τους γονείς τους πράγματα που για κάποια άλλα παιδιά είναι απλά ένα όνειρο, ζουν σε σπίτια υπερπολυτελή και χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο για διανύσουν μια απόσταση λίγων μόλις μέτρων. Πετάνε καθημερινά το φαγητό, το οποίο θα μπορούσε να σιτίσει ένα ολόκληρο χωριό στην Αφρική. Αυτή είναι περίπου η πραγματικότητα και η καθημερινότητα των παιδιών στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Σε αντίθεση, τα παιδιά του «τρίτου κόσμου» δεν έχουν καν τα βασικά. Στομάχια βρεφών τουμπανιάζουν από την ασιτία και 10.000 παιδιά κάθε χρόνο χάνουν την ζωή τους από εκρήξεις ναρκών. Η λέξη «ασφάλεια» για πάνω από 2 εκατομμύρια παιδιά που έχασαν την ζωή τους από ένοπλες συγκρούσεις την τελευταία δεκαετία ήταν άγνωστη. Το ίδιο ισχύει και για 6 εκατομμύρια που τραυματίστηκαν, 1 εκατομμύριο που έμειναν ορφανά και 12 εκατομμύρια που έμειναν άστεγα. Εκατομμύρια, εκατοντάδες παιδιά καθημερινά βιώνουν καταστάσεις ακραίας βίας μπροστά στα μάτια τους, βλέπουν τους ίδιους τους τους γονείς να σκοτώνονται χωρίς να έχουν την δυνατότητα να κάνουν κάτι. Το μέλλον τους κρίνεται αβέβαιο και σημαδεύεται ανεπανόρθωτα από το φόβο και την ανασφάλεια, χάνουν το νόημα της ζωής και περνάνε σε μια μοίρα την οποία δεν επέλεξαν εκείνα. Οι λέξεις «ξεγνοιασιά, μόρφωση και υγεία» τους ακούγονται σαν ένα άπιαστο όνειρο, κάτι εξωπραγματικό και πραγματικά δύσκολο να φτάσουν. Όλα τα παιδιά του κόσμου έχουν το δικαίωμα να ζήσουν μια ομαλή παιδική ηλικία...αυτά όμως είναι σαν να γεννήθηκαν, για να περάσουν τα παιδικά τους χρόνια μέσα στην αβεβαιότητα και την δυστυχία του πολέμου.

Πραγματικά ακόμα πιστεύεις πως η ζωή σου δεν σε γεμίζει και πως το να πετάς μια φέτα ψωμί είναι ένα απλό ζήτημα; Πως το να πηγαίνεις σχολείο και να μπορείς να έχεις πρόσβαση στην υγεία είναι κάτι δεδομένο που ισχύει για όλους; ΟΧΙ! Προσπάθησε να το αλλάξεις!

Λευκή Κοντίνη, Γ1

Όταν τα έργα τέχνης επικοινωνούν...

Οι γάιδαροι δεν ήξεραν από αεροπλάνα. Ήτανε κιόλας τόσο σύγκορμα παραδομένοι στη χαρά της ζωής, που δεν τους απόμενε καιρός να προσέξουν τίποτ’ άλλο.

Σε λίγο η λαγκαδιά βόγγησε βαριά από μια σειρά εκρήξεις και σουβλερές σφυριξιές. Ήταν ένα σωστό μακελειό αθώων. Τα ζα ξεκοιλιάστηκαν, σφάχτηκαν πάνω στο τρυφερό χορτάρι, αγκρισμένα μέσα στο μεθύσι της γεννητικής τους χαράς. Ψοφούσαν κι αναστέναζαν σαν άνθρωποι. Πέφτανε χάμου και ξεψυχούσαν σιγά σιγά, γύριζαν το λαιμό τους κοιτάζοντας λυπητερά τα εντόσθιά τους, που σάλευαν σαν κοκκινωπά φίδια ανάμεσα στα πόδια τους. Κουνούσαν απάνω-κάτω τα χοντρά τους κεφάλια δίχως να καταλαβαίνουν τίποτα. Ανετρίχιαζαν,τρέμανε τα ρουθούνια τους, ανοίγανε τα πλατιά χείλια ξεσκεπάζοντας τα δόντια τους και σερνότανε με τσακισμένα πόδια. Πεθαίνανε στο τέλος βρέχοντας τα λουλούδια με το αίμα τους, και τα μεγάλα μάτια τους ήταν γεμάτα απορίες και πόνους. Ένα γαϊδουράκι με τσακισμένη τη ραχοκοκαλιά χαμόσερνε καμιά δεκαπενταριά μέτρα το κορμί του, ακουμπώντας μόνο στα μπροστινά του πόδια. Κατόπι αναδιπλώθηκε, γύρισε το κεφάλι προς τη μεγάλη λαβωματιά του κι αγκομαχούσε πολλήν ώρα ώσπου να παραδώσει.

Ένας ημιονηγός, μόλις άρχισε ο βομβαρδισμός, βάλθηκε να τρέχει σαστισμένος. Βαστούσε γερά το χαλινάρι του γαϊδάρου κι έτρεχε σαν τρελός. Έφτασε έτσι ως τ’ αμπριά των Φραντσέσκων ψωμάδων. Εκεί πια, μέσα στα γιούχα της φανταριάς, πήρε είδηση πως έσερνε πίσω του το κεφάλι του γαϊδάρου θερισμένο απ’ το λαιμό.

Μέσα στα κλειδωμένα δόντια του το ζο κρατούσε ακόμα μια τούφα κίτρινες μαργαρίτες ματωμένες.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη, "Η ζωή εν τάφω"

Ιστορίες του παππού από τον πόλεμο...

Κατά την περίοδο 1930 - 1945 πολλοί άνθρωποι ήταν ιδιοκτήτες ζώων, επειδή ήταν πολύ χρήσιμα στις γεωργικές αλλά και άλλες επαγγελματικές δουλειές. Ένας από αυτούς ήταν και ο προπάππος μου Νικόλαος Μπάνος, ο οποίος ασκούσε τη δουλειά του μεταφορέα. Κυρίως μετέφερε τροφές (καλαμπόκι, αλεύρι) κ.α. Για να κάνει καλυτέρα τη δουλειά του, αγόρασε ένα άλογο, ουγγρικό στη ράτσα, ώστε να αντέχει τα μεγάλα βάρη, αφού η διαδρομή ήταν από τις Νυμφές στην Πόλη της Κέρκυρας και πίσω.
Κατά την έναρξη του Β' Παγκόσμιου πολέμου το Ελληνικό κράτος έστειλε ανακοίνωση ότι θα στρατολογήσουν τα ζώα, για να πάνε στον πόλεμο, να κουβαλάνε πολεμοφόδια και φαγητό στους στρατιώτες. Με την υπογραφή του προπάππου μου, αλλά και όλων των ιδιοκτητών, ήρθαν και πήραν τα ζώα από το χωριό, για το καλό της πατρίδας. Μετά τη λήξη του πολέμου το κράτος έστειλε γράμμα στον προπάππο μου ότι το άλογο είχε σκοτωθεί από γερμανικά πυρά. Τότε του έστειλαν μια άδεια άσκησης επαγγέλματος, ώστε να καταφέρει να συνεχίσει τη δουλειά του. Αγόρασε ένα λεωφορείο, το οποίο το ονόμασε «Πούλια», προς τιμή του αλόγου του, το οποίο ονομαζόταν έτσι.

Σπύρος Μπάνος, Γ2

Σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή το απόσπασμα:

«Τα ζα» του Στράτη Μυριβήλη

Το κείμενο με έκανε να σκεφτώ τί περνάνε τα ζώα στον πόλεμο. Δεν είχα ξανασκεφτεί πως ο πόλεμος και ειδικά οι βομβαρδισμοί καταστρέφουν ολόκληρα οικοσυστήματα. Λυπάμαι τα ζώα που εμπλέκονται στις αδικίες των ανθρώπων, χωρίς να έχουν επιλογή και χωρίς να ξέρουν τί τους γίνεται. Το κείμενο παρουσιάζει τον πόλεμο και τις συνέπειες του πολέμου με ρεαλιστικό τρόπο, όχι σαν τις ταινίες που τον παρουσιάζουν σαν να είναι κάτι συναρπαστικό.

Σοφία Πουλιάση, Γ3

Οι σκέψεις που μου δημιουργούνται με αφορμή το κείμενο, είναι πως θύματα στον πόλεμο δεν είναι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα ανυπεράσπιστα ζώα. Επίσης, με κάνει να σκεφτώ και να αναλογιστώ το γεγονός ότι ο πόλεμος έχει καταστροφικές συνέπειες για τη φύση και για όλα τα όντα. Τα συναισθήματα που ένιωσα με αφορμή το κείμενο είναι θλίψη, πόνος και συμπόνια για όλα γενικότερα τα θύματα του πολέμου και οργή γι’ αυτούς που ξεκινούν πολέμους για προσωπικά συμφέροντα και φιλοδοξίες.

Εβελίνα Λάμπουρα, Γ2

Σχολικό πρωτάθλημα σκάκι 2012

Την Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012, πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας για δεύτερη χρονιά ενδοσχολικό πρωτάθλημα στο σκάκι. Η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη και ο ανταγωνισμός έντονος. Με αυτοσυγκέντρωση, αλλά και με πολλά μεταξύ τους πειράγματα οι μαθητές διαγωνίστηκαν και ανταμείφθηκαν με βραβεία για την προσπάθειά τους. Νικητής αναδείχθηκε ο Αριστείδης Κ. από την Α' Γυμνασίου. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν και ιδιαίτερα στον πρωταθλητή Αριστείδη!

Σκέψεις και προβληματισμοί για το μέλλον...

Ευρωπα'ι'κή Συνείδηση

Όταν το 1980 η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπα'ι'κή Κοινότητα όλοι ήταν περήφανοι που μετά από αρκετή προσπάθεια κατάφεραν να ανήκουν στην Ευρωπα'ι'κή Κοινότητα. Το ερώτημα είναι: «συνεχίζουμε να αισθανόμαστε περήφανοι για την Ευρωπα'ι'κή μας ταυτότητα» ;

Κατά την προσωπική μου γνώμη , έχουμε όλοι πάψει να νιώθουμε αίσθημα τιμής και υπερηφάνειας για τη συμμετοχή μας στην Ευρωπα'ι'κή Ένωση . Ειδικά εγώ ως Ευρωπαία πολίτης νιώθω τρομερά απογοητευμένη και λυπημένη αλλά και υποχείριο όλων των οργάνων που βρίσκονται στην εξουσία σε κρατικό αλλά και Ευρωπα'ι'κό επίπεδο .

Πιστεύω πως θα έπρεπε όλοι να σταματήσουν να είναι στενόμυαλοι και να ανατρέψουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σχεδόν όλοι οι πολίτες της Ευρώπης. Θα έπρεπε να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να σταματήσουμε να καθόμαστε να μας εκμεταλλεύονται . Επίσης , θα έπρεπε να διεκδικήσουμε όλα μας τα δικαιώματα και να ξεφύγουμε από την αδράνεια και την απάθεια που μας χαρακτηρίζει.

Τέλος , πιστεύω πως όλοι βρισκόμαστε στην ίδια απεγνωσμένη και πιεστική κατάσταση και πως θα έπρεπε να κάνουμε κάτι για να ξεφύγουμε.

Εβελίνα Λάμπουρα, Γ2

Ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αισθάνομαι τη μεγαλύτερη υπερηφάνεια, αν σκεφτεί κανείς την κατάσταση που επικρατεί σήμερα! Ο θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιουργήθηκε για να είναι όλες οι χώρες, οι οποίες είναι ενταγμένες σ’ αυτήν, σαν μία, κάτι τέτοιο σίγουρα δεν συμβαίνει στις μέρες μας. Όλες οι χώρες σαν μία … βλέποντας κάποιος το τι συμβαίνει θα έλεγε ότι μόνο αυτό δεν ισχύει!

Αντίθετα οι « μεγάλες» - δυνατές χώρες επιβάλλονται στις «μικρές» και «ισοδύναμες» χώρες, για να τις έχουν «δικές τους». Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε επίσης, για να είναι μια μεγάλη δύναμη απέναντι στις ΗΠΑ. Ούτε αυτό όμως συμβαίνει, καθώς η Αμερική ουσιαστικά κυριαρχεί και πάλι.

Συνοψίζοντας, όλα στην Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργούν με βάση το συμφέρον των «μεγάλων» και οι πιο αδύνατοι είναι απλά τα «πιόνια» τους που τα χειρίζονται, όπως τους βολεύει καλύτερα.

Ντριόλα Οσμάνη, Γ2

Η Ευρώπη είναι ένα σύνολο ισχυρών και αδυνάτων κρατών που σίγουρα εντυπωσιάζει. Οι οικονομικές της δυνατότητες σίγουρα είναι τεράστιες. Αυτή η ένωση διαφορετικών λαών που απλώνονται σε ένα τεράστιο γεωγραφικό χώρο καταρχάς εντυπωσιάζει, αλλά η διαφορετικότητα μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα.

Εγώ ως ευρωπαίος πολίτης αισθάνομαι τυχερός που γεννήθηκα σε αυτή την ήπειρο και οικονομικά ισχυρός, αφού η Ευρώπη είναι από τα πιο πλούσια μέρη στον κόσμο. Βιομηχανία, σύγχρονες τεχνολογίες και καλλιέργειες προϊόντων με κάνουν να αισθάνομαι αυτάρκης. Όμως σήμερα, εγώ ως Έλληνας βιώνω μια κρίση οικονομική και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να με βοηθήσει. Τίποτα δεν είναι σίγουρο και το μέλλον της Ευρώπης θα δούμε πιο θα είναι!!!

Δήμητρα Μπολέτση, Γ2