Με αφορμή μια ... βαλίτσα

Σας καλωσορίζω στην αγαπημένη μου ενότητα με κάποια τραγούδια που αγαπώ πολύ και θα ήταν παράλειψη, αν δεν πλαισίωναν την ενότητά μας:

ξενιτιά – μετανάστευση – αποχωρισμός – συναισθήματα – βιώματα

Σπύρος Γραμμένος και Χρήστος Θηβαίος: «Στη χώρα των Λωτοφάγων (ο παππούς)»

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Σωκράτης Μάλαμας: «Στην Αμερική»

Για να μάθετε πληροφορίες για τους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική

και στη Γερμανία

πατήστε εδώ και εδώ.

 Γιώργος Αετόπουλος – Δημήτρης Ζερβουδάκης: «Μετανάστης»

Για να ακούσετε μερικά (απειροελάχιστα!!!) από τα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια που αναφέρονται στην ξενιτιά και στον πόνο του μετανάστη πατήστε εδώ.

Αυτό ήταν μόνο η αρχή… Περιμένω τις δικές σας μουσικές επιλογές.

 

Ξενιτεμένο μου πουλί

Για περισσότερες πληροφορίες πάνω στα δύο δημοτικά τραγούδια της ξενιτιάς: «Θέλω να πα στην ξενιτιά» και «Ξενιτεμένο μου πουλί» σας παραπέμπω σε παλαιότερες αναρτήσεις, πατήστε εδώ κι εδώ.

Β2: Μια φορά κι έναν καιρό...

Γ. Ιωάννου, «Να ‘σαι καλά δάσκαλε» το σχολείο μέσα στο χρόνο…

Το πεζογράφημα του Γιώργου Ιωάννου στάθηκε η αφόρμηση για δούμε το σχολείο μέσα στο χρόνο. Το ταξίδι μας έγινε μέσα από κείμενα, φωτογραφίες, αλλά και διηγήσεις παππούδων για τα δικά τους μαθητικά χρόνια. 

  

Αφού πρώτα ακούσαμε κι εμείς «το οργανάκι» του Αττίκ, 

Ιστορία του λαβύρινθου

Τίτος Πατρίκιος, «Ιστορία του λαβύρινθου»

Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Η πύλη των λεόντων (2002), που αποτελείται από πέντε αρχαιόθεμα ποιήματα. Ο ποιητής χρησιμοποιεί τη μυθική μέθοδο, όπου σύμβολά και αρχαίοι μύθοι ευρύτερα γνωστοί συσχετίζονται με τη σύγχρονη εποχή περιγράφοντας την κατάσταση της κοινωνίας μας.

Θανατώθηκε ο Μινώταυρος και γκρεμίστηκε ο λαβύρινθος. Βγήκαν στο φως όλα τα απάνθρωπα βασανιστήρια που έκρυβαν μέσα τους οι στοές. Όμως, αυτό σημαίνει και το τέλος όλων των λαβυρίνθων;  Την επαγρύπνησή μας ζητά ο Πατρίκιος, καθώς προσομοιώσεις λαβυρίνθων δεν έπαψαν να φτιάχνονται. Λαβύρινθοι που περιμένουν να παγιδέψουν κάθε νέα γενιά. Καινούρια «τέρατα» που στοχεύουν στη σκέψη και στην ψυχή, στα όνειρα, στις αξίες και στις ιδέες, αλλά πάνω από όλα στην ελευθερία. Ποιοι είναι αυτοί οι σύγχρονοι λαβύρινθοι; Μέσα σε ποιες «σκοτεινές στοές» έχουμε παγιδευτεί; Εκτός από τους «εξωτερικούς» λαβύρινθους, ας μην ξεχνάμε και τους «εσωτερικούς» λαβύρινθους, εκείνους του μυαλού που όλοι μας δημιουργούμε.  

 

Τί έπαιξα στο Λαύριο

                                  
                      

 Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο Διονύσης Σαββόπουλος με το τραγούδι του αυτό ήθελε να εκφράσει την αδυναμία του να τραγουδήσει και να εκφραστεί μπροστά στα παιδιά που ζούσαν στην υποβαθμισμένη περιοχή του Λαυρίου. Το Λαύριο εκείνης της εποχής παρά την μεγάλη και ενδιαφέρουσα ιστορία του ήταν περιβαλλοντικά υποβαθμισμένο και οικονομικά εξαθλιωμένο από την ανεργία που μάστιζε τους κατοίκους του. Τα παιδιά της πόλης του Λαυρίου είχαν αναγκαστεί κάτω από αυτές τις σκληρές συνθήκες να μεγαλώσουν γρήγορα και βίαια, χάνοντας κάτι από την παιδικότητά τους. 

Καλή χρονιά!!!